Leopolita
Gabrjel
Zawieszko,
dominikanin za czasów króla Zygmunta III, ur. we Lwowie, tamże
wstąpił do zakonu ś. Dominika; słynął z wymowy, był
prowincjałem swego zakonu i kaznodzieją przy kościele Panny Marji
w Krakowie; um. 1649. Napisał: Historja
o Jonaszu dla rozmyślania najdroższej męki Pana Jezusa,
Lwów 1618; Zwierciadło
pokutujących,
zbiór 10 kazań zawierających nauki moralne i przykłady wzięte z
życia ś. Magdaleny; Wąż
miedziany, albo rozmyślanie najdroższej Męki Jezusowej,
Lwów 1618; Księgi
ćwiczenia chrześcijańskiego,
ib. 1619; Przysmaki
duchowne gorczyca i kwas
(8 kazań), ib. 1618; Oratorjum
pałacu duchownego,
Jaworów 1619 (20 kazań i wykład modlitwy pańskiej). Kazania L’y
zawierają wiele zwrotów moralnych, malujących wybornie ówczesne
obyczaje.
Michał
Nowodworski (wyd.), Encyklopedja
kościelna,
t. 12, Warszawa 1879,
s.
143.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz