Państwowość i religijność

   Nie można oddzielić państwowości od religijności jakąś ostrą linią. To dlatego, że religia czy religijność przynależy do życia człowieka, a prawo państwowe ustanowione jest w celu chronienia tego życia. Religia więc, tak jak inne rodzaje działalności człowieka, takie jak praca, sztuka, nauka, ma być chroniona przez prawo. To jednak mało powiedzieć „chroniona”, ona powinna być wspierana i promowana, podobnie jak inne rodzaje działalności, w których człowiek się rozwija i w których znajduje spełnienie. Tak być powinno, o ile jakaś religia nie występuje przeciw zdrowym zasadom służącym ochronie i rozwojowi ludzkiego życia. 
   Religia jako dobro w życiu człowieka, dzięki któremu rozwija on wewnętrzny pokój, mądrość i umiejętności, jest też dobrem dla całego społeczeństwa, w którym nie każdy jest religijny, ale w którym każdy wchodzi w jakieś bliższe lub dalsze relacje z ludźmi religijnymi. Ludzie ci przynoszą dobro społeczeństwu przez swoją pokojową postawę, pomysłowość i prace służące dobru ogółu. Z tego też względu religia powinna być chroniona i promowana jako dobro społeczne. Ponieważ służy ona społeczeństwu, powinna być przez społeczeństwo doceniana i umacniana, chroniona prawnie tak jak wszystkie dziedziny pracy, sztuki i nauki.