O określeniach Współodkupicielka i Pośredniczka wszystkich łask według noty „Mater Populi fidelis”

   Te określenia Współodkupicielka i Pośredniczka wszystkich łask dobrze wyjaśniają rolę Maryi i w najmniejszym stopniu jej nie zaciemniają. Bóg przecież czyni nas uczestnikami swojego zbawienia i w ogóle swojego Życia. Czemuż więc nie dostrzegać tego, że uczestnikiem Bożego Życia jest Ta, która urodziła Boga-Człowieka i towarzyszyła mu w drodze aż po sam krzyż? 
   Jezus będąc jedynym Pośrednikiem, posyłał na świat apostołów, aby pośredniczyli, i z nas samych robi pośredników, tak że my nawet, zadziwiające, stajemy się pośrednikami wszystkich łask. W Liście do Galatów św. Paweł nazywa pośrednikiem Mojżesza (Ga 3,19). Czy to jakoś zaciemnia rolę Jezusa jako jedynego najprawdziwszego Pośrednika? 
   Nota więc, pod względem opisu tych dwóch tytułów Maryi, jest rażąca i nie powinna się ukazać w takiej postaci. Maryja należy do ludu Bożego – Chrystus nam Ją powierzył. Różne wyrażenia wypływające z głębokiej czci ludu Bożego dla Maryi powinny być uszanowane. Wyrażenia te często wnikają głęboko w istotę Tego, kim jest Maryja. W Niej dokonał się Cud i to sprawia, że nie znajdujemy „właściwych słów” (por. Mater Populis fideli, 22) i dochodzimy do paradoksu, że wobec niej „zawsze” używamy słów „niewłaściwych” (por. tamże), bo słowa nie potrafią wyrazić tej tajemnicy, w jak wielkiej zażyłości Jej życie splotło się z Życiem samego Boga. 
   Pozwalam sobie na wyrażenie własnego zdania, bo należę do ludu Bożego – nota nie wyraża się w zgodzie z wiarą tego ludu i nie szanuje uczuć wierzących. „Święty Lud Boży ma udział także w proroczej funkcji Chrystusa, szerząc żywe o Nim świadectwo przede wszystkim przez życie wiary i miłości i składając Bogu ofiarę chwały, owoc warg wyznających imię Jego (Hbr 13,15).
   Ogół wiernych, mających namaszczenie od Świętego (por. 1 J 2,20.27), nie może zbłądzić w wierze i tę szczególną swoją właściwość ujawnia przez nadprzyrodzony zmysł wiary całego Ludu, gdy «poczynając od biskupów aż po ostatniego z wiernych świeckich» ujawnia on swą powszechną zgodność w sprawach wiary i obyczajów” (Sobór Watykański II, Lumen gentium, 12). Ubolewam, że nota nie uwzględnia tych głębokich uczuć i spostrzeżeń ludzi wierzących. Modlę się, żeby Dykasteria Nauki Wiary naniosła w tym względzie poprawki.