O zmienionym wyrażeniu przykazań Bożych

   Kościół nie zmienił przykazań Bożych. One są niezmienne. Są dwa przykazania, które w nauczaniu Kościoła zostały wyrażone w odmienionej formie. Pierwsze – żeby nie tworzyć obrazów i żeby nie oddawać im pokłonu, a drugie – żeby święcić dzień święty, który przypada u żydów na sobotę. 
   W przypadku pierwszego należy mieć przede wszystkim na uwadze, że katolicy i prawosławni nie czczą obrazów tak jak dawniejsi poganie, którzy wizerunki bogów uważali za tożsame z bogami i którzy bezpośrednio oddawali im pokłon. Katolicy i prawosławni czczą obrazy przez odniesienie do Boga – mają oni świadomość, że te obrazy nie są tożsame z Bogiem ani ze świętymi osobami, które przedstawiają. 
   Nawet kłaniają się tym obrazom czy całują je, ale nie jakby były Bogiem. Dają w istocie pokłon Bogu przez pośrednictwo obrazu, tak jakby dawali „serduszko” albo „lajka” samemu Najwyższemu ponad obrazami. To żadne bałwochwalstwo. 
   Jest to zupełnie odmienne od tego, czego zakazuje przykazanie Boże. Zresztą nawet dawni prawowierni żydzi kłaniali się Bogu głową do ziemi. Było to za czasów Świątyni Jerozolimskiej, pielgrzymi i kapłani składali pełne pokłony (hisztachawa). Czy czcili przez to ziemię? Nikt nie śmiałby w ten sposób myśleć. Twarzą na ziemię pada Abraham (Rdz 17,3), twarzą na ziemię pada Mojżesz, Aaron (Lb 14,5) i Jozue (Joz 5,14) i wcale nie oddają przez to czci ziemi, choć dla postronnego widza może to sprawiać takie wrażenie. 
   Podobnie my, katolicy i prawosławni, kłaniając się obrazom, nie oddajemy czci obrazom, ale samemu Bogu, do którego obraz się odnosi. Co do niedzieli, to przyjmujemy przekaz pierwszych apostołów. Oni otrzymali przykazanie od samego Boga, Pana Jezusa, że co zwiążą na ziemi, będzie związane w niebie (Mt 18,18). 
   Już na Soborze Jerozolimskim wspólnota apostołów rozstrzygnęła, czy chrześcijanie mają zachowywać przepisy żydów i ustalono wówczas jednomyślnie: „Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!” (Dz 15,28-29) 
   Od tego czasu nie obowiązują nas już obrzezanie i inne przepisy nakładane przez Boga w Prawie. Jest też tak dlatego, że Jezus Chrystus „w swym ciele pozbawił mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości” (Ef 2,14-16). A Ciałem Jego jest Kościół (por. Ef 1,22-23).

Posługi

Bóg nie odbiera posługi z rąk ludzkich, jak mówi św. Paweł (Dz 17,25), ponieważ Bogu samemu niczego nie trzeba, ale my ludzie możemy służyć sobie nawzajem i działać także w imieniu Boga. Dał nam tego przykład Pan Jezus w całym swoim życiu. On mówi: „Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem” (J 13,14-15). Mamy wyświadczać sobie usługi, także te święte. Jezus mówi do swoich uczniów: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28,19) – mamy działać w imieniu Boga. 

Dosłownie

Słowo Boże powiedziało na chleb: To jest Ciało moje, a na wino: To jest Krew moja. Jeśli tego nie przyjmujesz, nie opierasz się w pełni na Słowie. 

Otarcie się o Boskość

Kobieta cierpiąca na krwotok dotknęła się tylko skrawka szaty Jezusa, bo mówiła sobie, żebym się tylko dotknęła Jego szaty, a będę uzdrowiona. Dla nas dzisiaj szatą Jezusa są sakramenty. Dotykasz ich, ocierasz się o Niego z sercem pełnym wiary, możesz doznać uzdrowienia. Naprawdę.

Por. „Dotykaniem”.

Poszerzanie serca

Żyj z Bogiem i poszerz serce na jeszcze więcej łaski. To piękne, że masz w sobie tyle wiary i miłości, ale przyjmij jeszcze więcej. Bóg chce Cię nakarmić ponad miarę, bardziej niż sobie wyobrażasz, bardziej niż możesz pojąć. Wierz tylko.  

Największy Cud

Największy cud to sama Eucharystia – przemiana zwykłej materii w Ciało i Krew Boga oraz przemiana ludzkich serc, jeśli jest w nich przyjęcie Bożej łaski i wytrwanie w tej łasce.  

Ponowna Ofiara

   Jezus poza pokazaniem Boga Ojca i daniem Ducha Świętego zechciał także być bardzo blisko ze swymi uczniami po wszystkie dni, aż do skończenia świata. I dlatego zostawił nam Eucharystię i powiedział: „to czyńcie na Moją pamiątkę”. Nie krzyżujemy Jezusa na Mszy – tego nie trzeba. Same nasze grzechy Go krzyżują. Jednak ofiara zostaje dopełniona na ołtarzu, tak jak została dopełniona na krzyżu, ponieważ zostają uobecniane wydarzenia zbawcze.