Znaczenie Współodkupicielki

   Współodkupicielka – piękne słowo wypływające z głębokiej czci dla Matki Jezusa, Maryi, i z głębokiego poznania i zrozumienia Jej istoty. Oto Ta pełna piękna, pełna łaski – Ta, która przez urodzenie Bożego Syna nazwana została Bożą Matką, później przez dopełnienie swego rodzicielstwa – nazwana Współodkupicielką, bo Ten, którego porodziła, stał się Odkupicielem ludzkości, a Ona jako prawdziwa Matka towarzyszyła Mu do końca – we wszystkim przed narodzeniem, w narodzeniu i po narodzeniu – przed śmiercią, w śmierci i po śmierci. 
   Tak głęboko z Nim zespolona, że nie poprzestała na byciu tylko Matką, ale stała się też we wszystkim Towarzyszką. Tak jak nie urodziła tylko człowieka, ale samego Boga, tak towarzyszyła nie tylko człowiekowi, ale samemu Bogu. I rzecz przedziwna – nie płacił tylko On za grzechy ludzkości, ale płaciła i Ona – wiernie z Nim zespolona. Tu płaciły krew i łzy – krew Jezusa i łzy Maryi. I nie odrzucił Bóg ani jednej kropli krwi i ani jednej łzy. Miłe i drogie Mu były krew i łzy – tak samo cenne – bo jedne, jak i drugie błagały o zbawienie. 
   Zaprawdę słuszne było Ją nazwać Współodkupicielką, bo włączyła się całą sobą w Największą Ofiarę Swego Syna. Skoro wydała Go na świat, miała swój udział w składaniu Daru. On był Ciałem z Jej Ciała, Kością z Jej Kości, a sam stał się Zapłatą, którą by nie był bez Ciała z Jej Ciała. Miała Ona w tym swój udział – Piękna Matka, Współodkupicielka. Oby wszystkie Jej dzieci rozpoznały, jak wielką mają Matkę. 
 

Jak ogień uczestniczył 
w ofierze paschalnego baranka, 
tak cierpienie Matki – 
w ofierze Bożego Syna.

Bo stworzenie 
dzięki Bożej łasce 
włącza się z miłości 
w każde dzieło święte. 

 

   Napisałem tylko krótko, wzruszony zniewagą zadaną Matce Jezusa, która jest także Matką moją i Matką naszą, chrześcijan. Zniewaga została zadana w nocie Mater populi fidelis przez nierozsądne wyrażenie. Pojawia się tam pewna sprzeczność: z jednej strony nota zauważa, że tytuł Współodkupicielka był używany zgodnie z nauką i zmysłem wiary ludu Bożego,¹ a z drugiej strony stwierdza, że jego użycie jest zawsze niewłaściwe.² Tak przedłożono zdanie jednostki nad żywą Tradycję.³

Przypisy: 
1  Mater populi fidelis 18.
2  Mater populi fidelis 22.
3  Zaprzeczono temu, co postanowił Sobór Watykański II, Lumen gentium 12: „Ogół wiernych, mających namaszczenie od Świętego (por. 1 J 2, 20 i 27), nie może zbłądzić w wierze i tę szczególną swoją właściwość ujawnia przez nadprzyrodzony zmysł wiary całego ludu, gdy «poczynając od biskupów aż po ostatniego z wiernych świeckich» ujawnia on swą powszechną zgodność w sprawach wiary i obyczajów”.

Pod rządami

My chrześcijanie nie pokładamy nadziei we władzy ludzi, ale we władzy Boga. „Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego, nie ma rozumnego, nie ma, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego. Grobem otwartym jest ich gardło, językiem swoim knują zdradę, jad żmijowy pod ich wargami, ich usta pełne są przekleństwa i goryczy; ich nogi szybkie do rozlewu krwi, zagłada i nędza są na ich drogach, droga pokoju jest im nie znana, bojaźni Bożej nie ma przed ich oczami. A wiemy, że wszystko, co mówi Prawo, mówi do tych, którzy podlegają Prawu. I stąd każde usta muszą zamilknąć i cały świat musi się uznać winnym wobec Boga, jako że dzięki uczynkom wymaganym przez Prawo żaden człowiek nie może dostąpić usprawiedliwienia w Jego oczach” (Rz 3,11-20). Czy nie zostało to już wcześniej napisane?

Głośno i cicho

   Jan Chrzciciel wołał na pustyni głośno: „nie wolno”, i jego głos był słyszany, dotarł do uszu społeczeństwa i króla. Jezus Chrystus, cichy i pokornego serca, nie złamał trzciny nadłamanej i nie zgasił tlejącego się knotka, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości – przeszedł przez świat inaczej niż Jan – łagodnie (choć i z mocą) – a wstrząsnął podwalinami ziemi.

Kochanie ludzi po Bożemu

   Kochamy ludzi, bo Bóg nas do tego zapala. Matka Teresa z Kalkuty widziała Chrystusa w osobach, którym pomagała. Wyciągała do nich rękę tylko dlatego, że potrafiła dostrzec, że drugi człowiek to Chrystus. Nazwanie braci i sióstr kimś podobnym do Boga jest oznaką bliskości. Jezus mówi do tych, którzy go słuchają, że kto słucha Jego Ojca, który jest w niebie, ten jest Mu bratem, siostrą i matką. Człowiek tak bardzo może zbliżyć się do Boga. Bóg mówi do Mojżesza o Aaronie: „On zamiast ciebie będzie mówić do ludu, on będzie dla ciebie ustami, a ty będziesz dla niego jakby Bogiem” (Wj 4,16). 

   Pustelników w Egipcie nazywano ojcami, nasz papież jest dla nas ojcem, mimo że mamy jednego Ojca w niebie – takie wyrażanie się o ludziach pokazuje, że te osoby są dla nas kimś ważnym, kto ukazuje nam oblicze Ojca. Tak też jest w miłości małżeńskiej, gdzie mąż i żona są obrazem Chrystusa i Kościoła. Jesteśmy Chrystusowi – tak jak Jezus, stajemy się bogami w ciele jedni dla drugich, bogami przez uczestnictwo. Mamy się miłować, tak jak On nas umiłował. 

   Mówimy to samo zdanie „kocham Cię” do Boga i do ludzi. Używamy tego samego słowa, a jednak inaczej wyrażamy swoją miłość do Boga, a inaczej do ludzi. Nie jest więc rażące, że ktoś mówi z miłością do ludzi takimi słowami, jakimi mówi się do Boga, ale byłoby rażące, gdyby tę miłość w taki sam sposób wyrażał (tzn. gdyby w duszy miał stosunek do ludzi taki, jaki należy się tylko Bogu).

Historia żywa

Historia Kościoła to historia nie tylko działania i łaski Boga, ale też historia wierności i niewierności człowieka, historia świętości i grzeszności, historia łaski i upadku. To dzieje się ciągle na naszych oczach.

O zmienionym wyrażeniu przykazań Bożych

   Kościół nie zmienił przykazań Bożych. One są niezmienne. Są dwa przykazania, które w nauczaniu Kościoła zostały wyrażone w odmienionej formie. Pierwsze – żeby nie tworzyć obrazów i żeby nie oddawać im pokłonu, a drugie – żeby święcić dzień święty, który przypada u żydów na sobotę. 
   W przypadku pierwszego należy mieć przede wszystkim na uwadze, że katolicy i prawosławni nie czczą obrazów tak jak dawniejsi poganie, którzy wizerunki bogów uważali za tożsame z bogami i którzy bezpośrednio oddawali im pokłon. Katolicy i prawosławni czczą obrazy przez odniesienie do Boga – mają oni świadomość, że te obrazy nie są tożsame z Bogiem ani ze świętymi osobami, które przedstawiają. 
   Nawet kłaniają się tym obrazom czy całują je, ale nie jakby były Bogiem. Dają w istocie pokłon Bogu przez pośrednictwo obrazu, tak jakby dawali „serduszko” albo „lajka” samemu Najwyższemu ponad obrazami. To żadne bałwochwalstwo. 
   Jest to zupełnie odmienne od tego, czego zakazuje przykazanie Boże. Zresztą nawet dawni prawowierni żydzi kłaniali się Bogu głową do ziemi. Było to za czasów Świątyni Jerozolimskiej, pielgrzymi i kapłani składali pełne pokłony (hisztachawa). Czy czcili przez to ziemię? Nikt nie śmiałby w ten sposób myśleć. Twarzą na ziemię pada Abraham (Rdz 17,3), twarzą na ziemię pada Mojżesz, Aaron (Lb 14,5) i Jozue (Joz 5,14) i wcale nie oddają przez to czci ziemi, choć dla postronnego widza może to sprawiać takie wrażenie. 
   Podobnie my, katolicy i prawosławni, kłaniając się obrazom, nie oddajemy czci obrazom, ale samemu Bogu, do którego obraz się odnosi. Co do niedzieli, to przyjmujemy przekaz pierwszych apostołów. Oni otrzymali przykazanie od samego Boga, Pana Jezusa, że co zwiążą na ziemi, będzie związane w niebie (Mt 18,18). 
   Już na Soborze Jerozolimskim wspólnota apostołów rozstrzygnęła, czy chrześcijanie mają zachowywać przepisy żydów i ustalono wówczas jednomyślnie: „Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!” (Dz 15,28-29) 
   Od tego czasu nie obowiązują nas już obrzezanie i inne przepisy nakładane przez Boga w Prawie. Jest też tak dlatego, że Jezus Chrystus „w swym ciele pozbawił mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości” (Ef 2,14-16). A Ciałem Jego jest Kościół (por. Ef 1,22-23).

Posługi

Bóg nie odbiera posługi z rąk ludzkich, jak mówi św. Paweł (Dz 17,25), ponieważ Bogu samemu niczego nie trzeba, ale my ludzie możemy służyć sobie nawzajem i działać także w imieniu Boga. Dał nam tego przykład Pan Jezus w całym swoim życiu. On mówi: „Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem” (J 13,14-15). Mamy wyświadczać sobie usługi, także te święte. Jezus mówi do swoich uczniów: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28,19) – mamy działać w imieniu Boga.