wtorek, 18 października 2011

Twórca religii

Jezus Chrystus jest twórcą religii. A religia to pobożność, Boże życie. Któż bardziej pobożny, jak Chrystus? Któż żyjący Bogiem tak, jak Chrystus? Jedno Słowo Boże – ono jest twórcą religii. Dlatego Bóg jest nazywany Stworzycielem nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. Syn przez posłuszeństwo Ojcu-Stworzycielowi jest twórcą prawdziwej religii. Ale nie tworzy sam Syn. To Miłość tworzy – Miłość między Synem a Ojcem. Jeśli Syn by nie miłował, nie byłoby religii. Przez Niego więc religia się staje. On jest Tym, przez którego wszystko się stało (J 1,3).

Człowiek na wzór obrazu pierworodnego

Bóg przeznaczył ludzi na to, aby się stali na wzór obrazu Jego Syna, który jest pierworodnym między wielu braćmi. Ludzie powołani według tego zamysłu, miłują Boga, a Bóg współdziała we wszystkim dla ich dobra (por. Rz 8,28-29).

Droga czystych i początki

   Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą (Mt 5,8).
   Droga czystych to niezapominanie początku. Jest to droga czystych pierwotnych obrazów, doskonałych wzorów, wyrazów Bożego zamysłu – piękna droga czystości. Piękno ujawnia się w Synu Bożym i całym Jego otoczeniu, a ich odbiciem jest świat. To droga rozmyślania, której owocem jest patrzenie (kontemplacja). Człowiek patrząc na przykład Boga i świata, dotyka rzeczywistości niebiańskiej i zaczyna widzieć Boga. Z tą drogą czystych jest związane kapłaństwo. Jest to zatem droga obrazu, wzoru, początku, zaczynu (a więc też zakonu), zamysłu, zamiaru, powodu, przykładu, pierwotnej doskonałości, piękna, ładu, wyrazu, słowa, narodzenia i odrodzenia, odbicia, pierwszego znaku.

Piosenka dziecka

W czystym początku staję się dzieckiem
nie patrzę i nie wyróżniam
jestem i się cieszę
nie szukam słów wyrazu
mój ruch jest moim wyrazem
słowa? same wypływają
jak swobodna piosenka
nie znam zmartwienia
olśniewa mnie słońce
gdy burza nadchodzi
taplam się w kałuży
nie ma dla mnie zachodu
światłem ja sam jestem

Cel zabawy

Wszystko zaczęło się od zabawy i dla zabawy było stworzone. Cel zabawy – sama zabawa – został utracony dopiero później, gdy z zabawy zrobiono narzędzie zysku. To sprawiło, że nie pozostało już nic poza wielkim płaczem i trudem.

Kościół i wzorce

   Matka nie może być bez Ojca, a więc Kościół nie może być bez Myśli. Także Kościół musi mieć swoje własne myśli, wyobrażenia, ideologię. Jednak Jego myślą jest Myśl Boża, Jego wyobrażeniami – obrazy Boże, Jego ideologią – Boża ideologia. Wszystkie one są zawarte w Prawie Bożym – w przymierzu między niebem a ziemią. Stanowią one jasny, czysty wzór i doskonały układ będący miarą dla budowania Kościoła na ziemi. Kościół więc związany jest także z pewnym systemem i nie polega na samych tylko sakramentach. Ten system jednak włączony jest w życie sakramentów przez to, że je umacnia. Prawo w Kościele jest potrzebne, aby Kościół miał swój jasny, czysty wzór, do którego mógłby się odnosić w chwilach niejasności i w świecie ciemności. Kościół jako wspólnota musi mieć własne zasady przewodnie, prowadzące do zespolenia wspólnoty. Te proste zasady zostały zawarte w dziesięciu przykazaniach. Chrystus streścił je do dwóch – do miłości Boga i miłości bliźniego. Na nich opierają się prawo i prorocy. To jest jak fundament.
   Kościół choć jest ciałem sakramentalnym, potrzebuje także czystych wzorców, przykładów i odnośników – własnej ideologii. Bo dopiero przez powrót do czystych wzorców – czystych wyobrażeń, stapiamy się z życiem tajemnicy. Bez czystego odnośnika nie ma nawrócenia. Bez jasnego przykładu, zaciemniony człowiek nie widzi swego błędu. Nie widząc błędu, nie szuka prawdy. Nie szukając prawdy, żyje w kłamstwie. Żyjąc w kłamstwie, staje się zniewolony, w niewoli umiera i wpada do piekła.
   Kościół by być światłem, musi mieć w sobie zapalniki i iskierki światła, a więc jasne, czyste wzorce – czyste myśli pobudzające do czystych działań, wyrażone czystymi, jasnymi słowami. Ideologia Kościoła nie jest podobna do żadnych z ideologii świata. Założenia Kościoła są proste, czyste i niezawiłe. „Drogi Pańskie są proste; kroczą nimi sprawiedliwi, lecz potykają się na nich grzesznicy” (Oz 14, 10).

Wychowanie pojęciowe

   Wychowanie w oparciu o wyobrażenia, pojęcia, jest jak zarodek dla wszelkiego innego wychowania. Bo wszystko bierze początek od myśli. Dlatego Dawid śpiewa (Ps 86,11): „Naucz mnie, Panie, Twej drogi, bym postępował według Twojej prawdy; skłoń moje serce ku bojaźni przed Twoim imieniem!” Zwraca się do myśli, bo imię Pańskie jest jak myśl – wyobrażenie, które przejmuje strachem. Ten strach – bojaźń Pańska – jest podstawą wiedzy (Prz 1,7), początkiem mądrości i jej korzeniem (Syr 1,14. 20). Na początku droga Boża jest jak nauka, w której prawda jest drogowskazem. Na początku człowiek poznaje Boga przez wyobrażenia, a później dopiero Bóg jawi mu się we własnej osobie. Dlatego jest powiedziane, że „mądrość i wychowanie to bojaźń Pana, a w wierności i łagodności ma On upodobanie” (Syr 1,27).
   Bez wyobraźni Bożej rzeczywistości człowiek nie chciałby nawrócenia do Boga. Dobre wyobrażenia są początkiem nawrócenia. Wiara z początku opiera się na poznaniu prawdy pojęciowej, dopiero później jawi się prawda osobowa. Wierność słowom – przykazaniom – to początek nauki na drodze Bożej.1 Przez nią stajemy się wypróbowani i gotowi na przyjęcie objawienia. Przykazania stanowią pewną ideologię. Takie wychowanie ideologiczne jest jądrem wszelkiego wychowania. „Korzeniem mądrości jest bojaźń Pańska, a jej gałęziami długie życie” (Syr 1,20). Gałęzie długiego życia – życia sakramentalnego – wyrastają później. Na początku potrzebny jest korzeń i jego uprawa.
   Dla nas, chrześcijan, wszystko zaczęło się od miłości, a nie od bojaźni. Jednak mimo że zostaliśmy zrodzeni z innego początku, musieliśmy także poznać gorzki korzeń. Miłość wymusiła także bojaźń – bojaźń przed utratą miłości – lęk, aby nie urazić miłości Ukochanego. W osobistej wędrówce ku Bogu każdy zaczynał tę drogę od wyobrażeń. Mimo że miłość objawiła się w osobie, człowiek przez swą ludzką skłonność czynił wyobrażenia2 i ustanowił ideologię miłości, która stała się dla niego punktem odniesienia, a w chwili zachwiania i zagubienia możliwością powrotu do czystości.
   Na drogach miłości czysta ideologia staje się podporą. Jest ona potrzebna z powodu ludzkiej chwiejności w miłości. Zanim miłość dojrzeje i stanie się prawdziwa – wierna – przejść musi przez wiele prób i doświadczeń, które wytrącają z równowagi. By powrócić do równowagi, potrzeba jasnego wzorca miłości i odpowiedniej bojaźni.

1  Wierność z ziemi wyrośnie (Ps 85,12). Lampą jest nakaz, światłem pouczenie, drogą do życia – upomnienie karcące (Prz 6,23).
2  Nie tyle czynił wyobrażenia, co patrzył na wyobrażenia – na wzorce miłości; i na podstawie tych spostrzeżeń albo objawień tworzył na ziemi prawo miłości, które było odzwierciedleniem prawa Boskiego.