Jezus Chrystus jest twórcą
religii. A religia to pobożność, Boże
życie. Któż bardziej pobożny, jak Chrystus? Któż żyjący
Bogiem tak, jak Chrystus? Jedno Słowo Boże – ono jest twórcą
religii. Dlatego Bóg jest nazywany Stworzycielem nieba i ziemi,
wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. Syn przez posłuszeństwo Ojcu-Stworzycielowi jest twórcą prawdziwej religii. Ale nie tworzy sam Syn. To Miłość tworzy – Miłość między Synem a Ojcem.
Jeśli Syn by nie miłował, nie byłoby religii. Przez Niego więc
religia się staje. On jest Tym, przez którego wszystko się stało
(J 1,3).
wtorek, 18 października 2011
Człowiek na wzór obrazu pierworodnego
Bóg
przeznaczył ludzi na to, aby się stali na wzór obrazu Jego Syna,
który jest pierworodnym między wielu braćmi. Ludzie powołani
według tego zamysłu, miłują Boga, a Bóg współdziała we
wszystkim dla ich dobra (por. Rz 8,28-29).
Droga czystych i początki
Błogosławieni
czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą (Mt 5,8).
Droga czystych to niezapominanie początku. Jest to droga czystych pierwotnych obrazów, doskonałych wzorów, wyrazów Bożego zamysłu – piękna droga czystości. Piękno ujawnia się w Synu Bożym i całym Jego otoczeniu, a ich odbiciem jest świat. To droga rozmyślania, której owocem jest patrzenie (kontemplacja). Człowiek patrząc na przykład Boga i świata, dotyka rzeczywistości niebiańskiej i zaczyna widzieć Boga. Z tą drogą czystych jest związane kapłaństwo. Jest to zatem droga obrazu, wzoru, początku, zaczynu (a więc też zakonu), zamysłu, zamiaru, powodu, przykładu, pierwotnej doskonałości, piękna, ładu, wyrazu, słowa, narodzenia i odrodzenia, odbicia, pierwszego znaku.
Droga czystych to niezapominanie początku. Jest to droga czystych pierwotnych obrazów, doskonałych wzorów, wyrazów Bożego zamysłu – piękna droga czystości. Piękno ujawnia się w Synu Bożym i całym Jego otoczeniu, a ich odbiciem jest świat. To droga rozmyślania, której owocem jest patrzenie (kontemplacja). Człowiek patrząc na przykład Boga i świata, dotyka rzeczywistości niebiańskiej i zaczyna widzieć Boga. Z tą drogą czystych jest związane kapłaństwo. Jest to zatem droga obrazu, wzoru, początku, zaczynu (a więc też zakonu), zamysłu, zamiaru, powodu, przykładu, pierwotnej doskonałości, piękna, ładu, wyrazu, słowa, narodzenia i odrodzenia, odbicia, pierwszego znaku.
Piosenka dziecka
W
czystym początku staję się dzieckiem
nie
patrzę i nie wyróżniam
jestem
i się cieszę
nie
szukam słów wyrazu
mój
ruch jest moim wyrazem
słowa?
same wypływają
jak
swobodna piosenka
nie
znam zmartwienia
olśniewa
mnie słońce
gdy
burza nadchodzi
taplam
się w kałuży
nie
ma dla mnie zachodu
światłem
ja sam jestem
Cel zabawy
Wszystko
zaczęło się od zabawy i dla zabawy było stworzone. Cel zabawy –
sama zabawa – został utracony dopiero później, gdy z zabawy
zrobiono narzędzie zysku. To sprawiło, że nie pozostało już nic
poza wielkim płaczem i trudem.
Kościół i wzorce
Matka
nie może być bez Ojca, a więc Kościół nie może być bez Myśli.
Także Kościół musi mieć swoje własne myśli, wyobrażenia,
ideologię. Jednak Jego myślą jest Myśl Boża, Jego wyobrażeniami
– obrazy Boże, Jego ideologią – Boża ideologia. Wszystkie one
są zawarte w Prawie Bożym – w przymierzu między niebem a ziemią.
Stanowią one jasny, czysty wzór i doskonały układ będący miarą
dla budowania Kościoła na ziemi. Kościół więc związany jest
także z pewnym systemem i nie polega na samych tylko sakramentach.
Ten system jednak włączony jest w życie sakramentów przez to, że
je umacnia. Prawo w Kościele jest potrzebne, aby Kościół miał
swój jasny, czysty wzór, do którego mógłby się odnosić w
chwilach niejasności i w świecie ciemności. Kościół jako
wspólnota musi mieć własne zasady przewodnie, prowadzące do
zespolenia wspólnoty. Te proste zasady zostały zawarte w dziesięciu
przykazaniach. Chrystus streścił je do dwóch – do miłości Boga
i miłości bliźniego. Na nich opierają się prawo i prorocy. To
jest jak fundament.
Kościół choć jest ciałem sakramentalnym, potrzebuje także czystych wzorców, przykładów i odnośników – własnej ideologii. Bo dopiero przez powrót do czystych wzorców – czystych wyobrażeń, stapiamy się z życiem tajemnicy. Bez czystego odnośnika nie ma nawrócenia. Bez jasnego przykładu, zaciemniony człowiek nie widzi swego błędu. Nie widząc błędu, nie szuka prawdy. Nie szukając prawdy, żyje w kłamstwie. Żyjąc w kłamstwie, staje się zniewolony, w niewoli umiera i wpada do piekła.
Kościół by być światłem, musi mieć w sobie zapalniki i iskierki światła, a więc jasne, czyste wzorce – czyste myśli pobudzające do czystych działań, wyrażone czystymi, jasnymi słowami. Ideologia Kościoła nie jest podobna do żadnych z ideologii świata. Założenia Kościoła są proste, czyste i niezawiłe. „Drogi Pańskie są proste; kroczą nimi sprawiedliwi, lecz potykają się na nich grzesznicy” (Oz 14, 10).
Kościół choć jest ciałem sakramentalnym, potrzebuje także czystych wzorców, przykładów i odnośników – własnej ideologii. Bo dopiero przez powrót do czystych wzorców – czystych wyobrażeń, stapiamy się z życiem tajemnicy. Bez czystego odnośnika nie ma nawrócenia. Bez jasnego przykładu, zaciemniony człowiek nie widzi swego błędu. Nie widząc błędu, nie szuka prawdy. Nie szukając prawdy, żyje w kłamstwie. Żyjąc w kłamstwie, staje się zniewolony, w niewoli umiera i wpada do piekła.
Kościół by być światłem, musi mieć w sobie zapalniki i iskierki światła, a więc jasne, czyste wzorce – czyste myśli pobudzające do czystych działań, wyrażone czystymi, jasnymi słowami. Ideologia Kościoła nie jest podobna do żadnych z ideologii świata. Założenia Kościoła są proste, czyste i niezawiłe. „Drogi Pańskie są proste; kroczą nimi sprawiedliwi, lecz potykają się na nich grzesznicy” (Oz 14, 10).
Wychowanie pojęciowe
Wychowanie
w oparciu o wyobrażenia, pojęcia, jest jak zarodek dla wszelkiego
innego wychowania. Bo wszystko bierze początek od myśli. Dlatego
Dawid śpiewa (Ps 86,11): „Naucz mnie, Panie, Twej drogi, bym
postępował według Twojej prawdy; skłoń moje serce ku bojaźni
przed Twoim imieniem!” Zwraca się do myśli, bo
imię Pańskie jest jak myśl – wyobrażenie, które przejmuje
strachem. Ten strach – bojaźń Pańska – jest podstawą wiedzy
(Prz 1,7), początkiem mądrości i jej korzeniem (Syr 1,14. 20).
Na początku droga Boża jest jak nauka, w której prawda jest
drogowskazem. Na początku człowiek poznaje Boga przez wyobrażenia,
a później dopiero Bóg jawi mu się we własnej osobie. Dlatego
jest powiedziane, że „mądrość i wychowanie to bojaźń Pana, a
w wierności i łagodności ma On upodobanie” (Syr 1,27).
Bez
wyobraźni Bożej rzeczywistości człowiek nie chciałby nawrócenia
do Boga. Dobre wyobrażenia są początkiem nawrócenia. Wiara z
początku opiera się na poznaniu prawdy pojęciowej, dopiero później
jawi się prawda osobowa. Wierność słowom – przykazaniom – to
początek nauki na drodze Bożej.1
Przez nią stajemy się wypróbowani i gotowi na przyjęcie
objawienia. Przykazania stanowią pewną ideologię. Takie wychowanie
ideologiczne jest jądrem wszelkiego wychowania. „Korzeniem
mądrości jest bojaźń Pańska, a jej gałęziami długie życie”
(Syr 1,20). Gałęzie długiego życia – życia sakramentalnego –
wyrastają później. Na początku potrzebny jest korzeń i jego
uprawa.
Dla
nas, chrześcijan, wszystko zaczęło się od miłości, a nie od
bojaźni. Jednak mimo że zostaliśmy zrodzeni z
innego początku, musieliśmy także poznać gorzki korzeń. Miłość
wymusiła także bojaźń – bojaźń przed utratą miłości –
lęk, aby nie urazić miłości Ukochanego. W osobistej wędrówce ku
Bogu każdy zaczynał tę drogę od wyobrażeń. Mimo że miłość
objawiła się w osobie, człowiek przez swą ludzką skłonność
czynił wyobrażenia2
i ustanowił ideologię miłości, która stała się dla niego
punktem odniesienia, a w chwili zachwiania i zagubienia możliwością powrotu do czystości.
Na
drogach miłości czysta ideologia staje się podporą. Jest ona potrzebna z powodu ludzkiej chwiejności w miłości. Zanim
miłość dojrzeje i stanie się prawdziwa – wierna
– przejść
musi przez wiele prób i doświadczeń, które wytrącają z
równowagi. By powrócić do równowagi, potrzeba jasnego wzorca
miłości i odpowiedniej bojaźni.
1 Wierność z ziemi
wyrośnie (Ps 85,12). Lampą jest nakaz, światłem pouczenie,
drogą do życia – upomnienie karcące (Prz 6,23).
2 Nie tyle czynił
wyobrażenia, co patrzył na wyobrażenia – na wzorce miłości; i
na podstawie tych spostrzeżeń albo objawień tworzył na ziemi
prawo miłości, które było odzwierciedleniem prawa Boskiego.
Subskrybuj:
Posty (Atom)