środa, 19 października 2011

Chrzest w sercu

Pokora powiedzenia: „Jestem człowiekiem grzesznym”, jest już chrztem oczyszczającym serce.

Słowa Jezusa w Poemacie Boga-Człowieka Marii Valtorty, II, 44. Jezus na górze postu i przy skale kuszenia, Vox Domini, Katowice 2010, s. 236.

Wiecie, bracia, że Bóg już dawno wybrał mnie spośród was, aby z moich ust poganie usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli. Bóg, który zna serca, zaświadczył na ich korzyść, dając im Ducha Świętego tak samo jak nam. Nie zrobił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyszczając ich serca przez wiarę.

Mowa św. Piotra w Dziejach apostolskich 15,7-9.

Źródło obrzędów – serce

Nawet Pan Jezus, dla uświęcenia ludzkiego obrzędu, przyjął chrzest od człowieka. Ale od kogo przyjął chrzest sam chrzczący? Czy nie był mu dany z nieba? Jakim prawem chrzcił Jan Chrzciciel albo jakim prawem był kapłanem Melchizedek? Czyż nie prawem łaski niebiańskiej? Pierwszy chrzest odbywa się w sercu i jest dany przez Ducha – przez samego Boga. Pierwsze sakramenty żyły w sercach ludu Bożego, a w Chrystusie przybrały tylko wyraźną postać. Źródło życia tętni w sercu (Prz 4,23).

Ochrona dzieci nienarodzonych

   Wierzący niepraktykujący jest życiem nienarodzonym. To wierzący w zarodku. Wyłączenie takiego wierzącego z Kościoła byłoby jak usunięcie płodu w łonie matki. Byłoby to zabójstwem – zabójstwem tym gorszym od cielesnego, że byłoby to zabójstwo duszy.
   Podobnie, życiem nienarodzonym jest też wierzący nie przyznający się do wiary. Wyłączenie takiego wiernego ze wspólnoty Kościoła i uznawanie go za niewierzącego byłoby jak zabijanie płodu.
   Kościół chrześcijański jest o wiele szerszy niż może to sobie wyobrazić ludzki rozum opierający się na pozorach wyznania i zastosowania – rozum uznający tylko to, co słyszy i widzi, a niezdolny uznać tego, co przeczuwa serce. Kościół chrześcijański oparty w zasadzie na przeczuciu i wierze, wierzyć musi, że w ukryty sposób włączony jest do niego każdy. Doskonały członek Kościoła w każdym widzi brata i siostrę w wierze – widzi wiarę nawet w tych pozornie niewierzących♥ To nie znaczy, że się łudzi. On znalazł skarb ukryty – wiarę w człowieku – wiarę jeszcze uśpioną, ale prawdziwą. Kiedy znajduje ten skarb, budzi w innych wiarę, tak jak czynił to Pan Jezus, kiedy był na ziemi. Taki z bezbożników czyni wyznawców, z dzieci ciemności dzieci światłości.1 Bóg używa do obróbki każdego tworzywa i każde tworzywo może sobie wybrać do utworzenia swego dzieła. Dziełem jest Kościół.
   Nie wiąż więc, człowieku, rąk Boga i pozwól działać Jemu samemu. To nie ty rozstrzygasz o wyborze tworzyw i o nadawaniu kształtów. Bądź podległy Twórcy. Niech On wszystko rozstrzyga. Nie czyń siebie sędzią, jeśli nie masz Boskiego oka. To nie ty, człowieku, uznajesz kto należy do trzódki Boga i nie ty wybierasz Jemu wyznawców. To On sam jeden wybiera sobie ludzi i sam nadaje im imiona, czyniąc z nich swe dzieci.

1  Pan miłuje lud Boży, gdy jeszcze jest dzieckiem (por. Oz 11, 1). Pan syna swego wzywa z ludzi bezbożnych (por. Oz 11, 1; Mt 2, 15).

O powiedzeniu „Jezus – tak; Kościół – nie!”

   Są osoby, które przyznają się do wiary w Jezusa, ale nie do wiary w Jego Kościół. Pokazują one tylko smutną rzeczywistość, gdzie Kościół przestaje być właściwym odbiciem swego Pana. Takie osoby zdolne są uwierzyć Jezusowi, ale nie potrafią ujrzeć Go w Kościele. Jeśli Kościół staje się zepsuty i niepodobny do Chrystusa, wiara w bóstwo i człowieczeństwo Jezusa z pominięciem Kościoła okazuje się możliwa. Kiedy Kościół przestaje być Wcielonym Słowem, traci swą ochronę i nie jest już więcej silnym warownym miastem, którego murami obronnymi jest Odkupiciel.
   To też ludzie małej wiary nie są w stanie uwierzyć w Kościół upodlony, nie idący za swym wzorem. Tylko ci, u których wiara jest dojrzała, są w stanie ujrzeć w tym Kościele upodlonego Boga.


„Niewielu, bardzo niewielu, w zabitym Człowieku rozpozna Mesjasza. Niewielu rozpozna w Nim prawdziwego Mesjasza, właśnie dlatego, że zostanie zabity, jak widzieli to prorocy. Chciałbym, dla dobra Moich przyjaciół, żeby kiedy jest jeszcze dzień, oni umieli Mnie zobaczyć i rozpoznać, aby móc Mnie rozpoznać i widzieć nawet w oszpeceniu i w ciemnościach godziny świata” – słowa Jezusa w Poemacie Boga-Człowieka (V, 21 (Józef z Arymatei oraz Nikodem powiadamiają Jezusa o wydarzeniach w Judei), Vox Domini, Katowice 2000, s. 189-190).

Obraz Jezusa
namalowany przez Vassulę Ryden

Poznanie bez widzenia

Jezus to Zbawcza Rzeczywistość rozciągająca się w czasie. Czy możliwe jest poznanie Tej Rzeczywistości bez poznania Jezusa ukrzyżowanego w czasie? Maryja, Matka Boża, pokazuje, że takie poznanie jest możliwe. Ona poznała Zbawczą Rzeczywistość jeszcze zanim zobaczyła Ją ukrzyżowaną. Była błogosławiona, bo uwierzyła (J 20,29; Łk 1,45). Wiara pozwala na poznanie Tej Zbawczej Rzeczywistości jeszcze przed Jej pełnym objawieniem. Wiara Ją przyzywa i sprawia, że przybiera Ona pełną postać w świecie.

Jezus bliski

Jezus jest bliski dla tych, którzy Go szukają.
Miłość stoi pod twoim nosem.

wtorek, 18 października 2011

Rodzenie i wskrzeszanie królestwa

   Królestwo Boże jest malutkie, zasiane w drobnostce (Łk 13,18-21). To jest Słowo, przez które wszystko się stało, a bez którego nic się nie stało (J 1,3). Ono, choć malutkie i niepozorne, daje początek wszystkiemu. Jedno małe słowo, a tak wiele może. Mówię „tak” i się staje, mówię „nie” i się nie staje.
   Jedno małe słowo Czystej Matki zbudowało całą rzeczywistość. Rzekła „tak” i porodziła Syna. Syn był zawsze „tak” dla Myśli Ojca. Ona „Tak” i On „Tak” spełniali zamysły Boga. Małymi słowami pozwalali rosnąć i rozkwitać całemu pięknu Słowa. Przez swe małe słowa rozsiewali wszędzie wokół rzeczywistość nieba. Jedno małe słowo, a było prawdziwe. W jednym wielkim świecie, małe słowo zniweczyło kłamstwo. Słowo powróciło, kłamstwo odwróciło. Świat wielki stał się mały, a małe słowo się rozrosło i przybrało rozmiar cały. Małe słowo na krzyżu zawisło i pokazało wszystko, co można pokazać. Niebo na ziemię zstąpiło, małe słowo Boga uwielbiło. Bo było prawdziwe, od początku i do końca, ponad wszelkim kłamstwem świata.
   Jedno słowo prawdziwe odsłania piękno raju i z drobnego staje się wielkim. Jedno słowo kłamliwe odsłania brzydotę świata i z wielkiego staje się drobnym. Słowo prawdy jest ożywcze i lecznicze. Słowo kłamstwa jest śmiertelne i trujące. Cała władza do prawdy należy, władza kłamstwa trwa tylko do czasu. Prawdziwa władza w Słowie prawdy się zawiera. Władza Słowa Prawdy to Królestwo Boże. W nim wszystko piękne i bez braku, żywe, lśniące i zachwycające.
   Jedno Słowo staje się wielością. Słowo to zarodek, w Słowie się zawiera płodność.
   Jedno Słowo jest przyprawą (Łk 13,20-21). Nadaje wartości wszystkiemu. Przez Nie wszystko się staje, a bez Niego nic się nie staje (J 1,3).
   Królestwo Boże to Słowo. Słowo, które jest jak ziarno i tworzy wszystko na nowo; Słowo, które jest jak zaczyn i lekarstwo, i poprawia co zostało już stworzone. Jedno Słowo wszystko rodzi i jedno Słowo wszystko wskrzesza. Takie jest królestwo Boże. Poznaj rzeczywistość Słowa, a ujrzysz królestwo.
   Słowo Boże na dwa sposoby się rodzi – rodzi z siebie i rodzi z innego. Tak też Słowo, które na świat przyszło, dwojako się narodziło. Na początku zrodziło się z Ducha, a na końcu z ciała. Słowo z Ducha zrodzone, urosło w łonie Matki. Słowo zrodzone z ciała umarło na krzyżu.
   Królestwo Boże na dwa sposoby się buduje – buduje z siebie i buduje z innego – używa tworzyw ziemskich, ale układa je niebiańską myślą. Ojcze nasz, któryś jest w niebie, niech królestwo Twoje będzie na ziemi, takie jak jest w niebie.