wtorek, 1 listopada 2011

Sens

Kto nie widzi bezsensu, nie zobaczy sensu.
Do bezradnych przychodzi z radą Bóg.
Do słabych przychodzi z siłą Bóg.
Błogosławieni, którym brakuje, bo będą napełnieni.

Dobry smutek

Jeśli jesteś w udręce, to smuć się całym sercem. Jakże cudny jest smutek! Przestajesz być sztywny, a stajesz się czuły. Sam Bóg ci w uszy szepcze i w duszę wlewa Ducha. Każdemu wiernemu na każdym kroku towarzyszy smutek i zmęczenie otoczeniem. Wierny nie szuka radości i nie ucieka od smutku. Jego bycie to bycie. To jest źródło spokoju, ciszy i pokory wiernego. Wierny trwa w tym, co jest, bez względu na to, czy jest to ból, czy radość.

Pierwsza świątynia

Pierwsza świątynia jest w sercu każdego człowieka.

Słowa Jezusa w Poemacie Boga-Człowieka II, 10 (Pierwsze spotkanie Piotra z Mesjaszem), Vox Domini, Katowice 2010, s. 45.

Pochwała łez

Człowiek wstaje,
chce wypowiedzieć słowa,
których ziemia nie słyszała.
Ale wszystkie one gasną,
rozpływają się w żarze miłości,
który w sercu powstaje.
Słowa teraz nic nie znaczą,
tylko łzy z oczu tryskają –
one są wysłannikami Słowa.
Wysławiam was, łzy najświętsze,
dziękuję wam za piękny wyraz Prawdy.
Dajecie posmak rzeczywisty,
którego nie wyrazi żadna mowa.
Chwała wam za to, piękne łzy,
że to, co nigdy nie wyrażone
dajecie teraz, w chwili, poznać.
O, miłości piękna i czysta,
co z serca czułego dla nas tryska,
okazuj się zawsze, w każdej godzinie,
niech smutek świata na zawsze przeminie.

Wymagająca ukochana

   Nieprzyjaciół i wszystkich ludzi trudnych do zniesienia traktuj jak wymagającą ukochaną.
   Zadowalanie wymagającej ukochanej to przyjemność. Ona jest godna wszelkich poświęceń. Przy niej wszelkie trudy i poświęcenia stają się lekkie, bo są robione z miłości.
   Tak samo kochaj swoich nieprzyjaciół. Poświęć im więcej swoich sił. Im większy nieprzyjaciel, tym większa niech będzie siła twojej miłości do niego, tym gorliwiej staraj się go zadowolić. Dla wymagającej ukochanej chciej poświęcić wszystko. Bóg zapłaci.

Śpieszny początek

co poczęte w pośpiechu
to skończone w bezśmiechu

Przedmowa

Mówię, i dźwięk głośny rozbrzmiewa,
milknę, i nie słyszę niczego.
Ale cóż to? W ciszy jakby szept.
Skąd przychodzi? Zbadać nie mogę.
Słowa nie byłoby żadnego
bez milczenia wiecznie trwałego,
a jak długo bym w milczeniu trwał,
słowa nigdy bym nie odegnał.
I to jest światłość ta najwyższa,
co początku nie ma i końca.
Gdzież ją znaleźć? Tam gdzie milczenie
i gdzie słowo razem w objęciach.
Ale na daremno jej szukać,
gdy bez szukania się pojawia.
A więc spocznijmy, odpocznijmy,
dajmy temu powstać w zabawie.