7 Τίς δὲ ἐξ ὑμῶν δοῦλον ἔχων ἀροτριῶντα ἢ ποιμαίνοντα, ὃς εἰσελθόντι ἐκ τοῦ ἀγροῦ ἐρεῖ αὐτῷ· εὐθέως παρελθὼν ἀνάπεσε, 8 ἀλλ’ οὐχὶ ἐρεῖ αὐτῷ· ἑτοίμασον τί δειπνήσω καὶ περιζωσάμενος διακόνει μοι ἕως φάγω καὶ πίω, καὶ μετὰ ταῦτα φάγεσαι καὶ πίεσαι σύ; 9 μὴ ἔχει χάριν τῷ δούλῳ ὅτι ἐποίησεν τὰ διαταχθέντα; 10 οὕτως καὶ ὑμεῖς, ὅταν ποιήσητε πάντα τὰ διαταχθέντα ὑμῖν, λέγετε ὅτι δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν, ὃ ὠφείλομεν ποιῆσαι πεποιήκαμεν. (Łk 17,7-10)
«Posłuchajcie.
Zaprawdę powiadam wam, że nikt nie może się szczycić tym, że
wypełnia swój obowiązek, i domagać się specjalnych łask za to,
co jest jego powinnością.
Judasz
wspomniał, że wszystko Mi daliście, i powiedział Mi, że w zamian
za to, co wy czynicie, Ja mam obowiązek was zadowalać. Ale
posłuchajcie przez chwilę. Pośród was są rybacy, właściciele
ziem, więcej niż jeden posiadający warsztat rzemieślniczy, a
Zelota miał sługę. Otóż, kiedy chłopcy [pomagający] w łodziach
lub mężczyźni, którzy jak słudzy pomagali wam w ogrodach
oliwnych, w winnicach lub na polach, lub czeladnicy w warsztatach
albo po prostu wierny sługa, który zajmował się domem i stołem,
ukończyli swą pracę, czy może przez przypadek wy im
usługiwaliście? I czyż nie jest tak samo we wszystkich domach i we
wszystkich zajęciach? Któryż to człowiek mający sługę –
który orał, pasł lub pracował w warsztacie – mówi mu po
skończeniu jego pracy: „Usiądź zaraz do stołu”? Żaden. Kiedy
[sługa] wraca z pól lub kiedy odkłada narzędzia, każdy pan mówi:
„Daj mi jeść. Umyj się. W czystych szatach i przepasany usługuj
mi, kiedy jem i piję. Potem ty się najesz i napijesz”. I nie
można powiedzieć, że to jest zatwardziałością serca. Sługa
bowiem ma usługiwać swemu panu, a pan nie ma takiego obowiązku
względem sługi, gdyż sługa uczynił to, co jego pan polecił mu o
poranku. Pan ma obowiązek być ludzkim wobec swego własnego sługi,
sługa zaś ma obowiązek nie być leniwym i marnotrawnym, lecz
przyczyniać się do dostatku tego, który go przyodziewa i karmi.
Czy ścierpielibyście to, gdyby wasi chłopcy z łodzi, wasi
pracownicy rolni lub inni, wasi słudzy domowi powiedzieli wam: „Służ
mi, bo pracowałem”? Nie sądzę.
Tak
samo wy, spoglądając na to, co uczyniliście i co robicie dla Mnie
– a w przyszłości patrząc na to, co uczynicie dla kontynuowania
Mojego dzieła i służenia nadal waszemu Nauczycielowi – musicie
zawsze mówić: „Sługami nieużytecznymi jesteśmy, gdyż
wypełnialiśmy jedynie naszą powinność”. Dostrzeżecie bowiem,
że zawsze czyniliście o wiele mniej niż słusznie należało
czynić dla zrównania z tym, co otrzymaliście od Boga. Jeśli
będziecie w ten sposób rozumować, zobaczycie, że nie będą się
w was rodzić pretensje ani niezadowolenie, i będziecie postępować
sprawiedliwie». (IV, cz. 3, 113: 24 kwietnia 1946. A, 8306-8315)
Udite.
In verità vi dico che nessuno deve vantarsi di fare il proprio
dovere ed esigere per questo, che è un obbligo, speciali favori.
Giuda
ha ricordato che tutto mi avete dato. E mi ha detto che per questo Io
ho il dovere di accontentarvi per quello che fate. Ma sentite un po’.
Fra voi sono dei pescatori, dei possidenti di terra, più d’uno che
ha un’officina, e lo Zelote che aveva un servo. Orbene. Quando i
garzoni della barca, o gli uomini che come servi vi aiutano
nell’uliveto, o gli apprendisti dell’officina, o semplicemente il
servo fedele che curava la casa e la mensa, finivano i loro lavori,
voi vi mettevate forse a servirli? E così non è in tutte le case e
le incombenze? Chi degli uomini, avendo un servo ad arare o a
pascere, o un operaio nell’officina, gli dice quando finisce il
lavoro: “Và subito a tavola”? Nessuno. Ma, sia che torni dai
campi, come che abbia deposto gli arnesi del lavoro, ogni padrone
dice: “Fammi da mangiare, ripulisciti e con veste pulita e cinta
servimi mentre io mangio e bevo. Dopo mangerai e berrai tu”. Né si
può dire che ciò sia durezza di cuore. Perché il servo deve
servire il padrone, né il padrone gli resta obbligato perché il
servo ha fatto ciò che al mattino il padrone aveva ordinato. Perché,
se è vero che il padrone ha il dovere di essere umano col proprio
servo, così il servo ha il dovere di non essere infingardo e
dilapidatore, ma di cooperare al benessere del padrone che lo veste e
lo sfama. Sopportereste voi che i vostri garzoni di barca, i
contadini, gli operai, il servo di casa, vi dicessero: “Servimi
perché io ho lavorato”? Non credo.
Così
anche voi, guardando ciò che avete fatto e che fate per Me – e, in
futuro, guardando ciò che farete per continuare la mia opera e
continuare a servire il Maestro vostro – dovete sempre dire, perché
vedrete anche che avete sempre fatto molto meno di quanto era giusto
fare per essere a pari col molto avuto da Dio: “Siamo servi
inutili, perché non abbiamo fatto che il nostro dovere”. Se così
ragionerete, vedrete che non sentirete più pretese e malumori
sorgere in voi, e agirete con giustizia». (6, 422)
Przekład polski Ewangelii: Biblia Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum, Poznań 2007 (Mt, Mk, Łk: tłum. o. Walenty Prokulski TJ; J: tłum. ks. Jan Drozd SDS)
Zapis grecki: wyd. Nestle-Aland 28
Przekład polski Poematu Boga-Człowieka napisanego
przez Marię Valtortę: Ewa Bromboszcz (I-IV, VI-VII), ks. Michał
Kaszowski (V), Vox Domini, Katowice (I: bez roku, II: 2010, III, cz.
1-2: 2000, cz. 3-4: 2002, IV, cz. 1-2: 2003, cz. 3-4: 2004, cz. 5-6:
2005, V: 2000, VI: 1998, VII: 1999)
Zapis włoski: Maria Valtorta, L’Evangelo come mi e' stato rivelato, Edizioni Paoline, Pisa 2001
⋘ ⋙
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz