piątek, 4 listopada 2011

O herbacie i duchu

Gdy suche ziele herbaty zalejesz zimną wodą,
nie otrzymasz z niego nic prócz wody.
Gdy to ziele zalejesz wodą gorącą,
wypłynie z niego wyciąg i zmiesza się z wodą.
Taka herbata jest dobra w smaku.

Gdy suchego ducha zalejesz światową wiedzą,
nie otrzymasz z niego nic prócz rozsądku.
Gdy tego ducha zalejesz łaską Bożą,
wypłynie z niego wyciąg i zmiesza się z rozsądkiem.
Taki duch jest dobry w smaku.

czwartek, 3 listopada 2011

Samozależny Pan

Jezus powiedział, że „Przedwieczny sam się wspiera” (Poemat Boga-Człowieka II, 80 (W domu Łazarza po święcie namiotów. Zaproszenie Józefa z Arymatei), Vox Domini, Katowice 2010, s. 438). A więc nie potrzebuje On ludzkich urzędów dla podtrzymania swego prawa. Ludzie ze strachu przed utratą życia – z niewiary – zakładają różne zgromadzenia i ustanawiają sobie władców i urzędy, ale Przedwiecznemu wcale to nie jest potrzebne. Jemu wystarczy miłość człowieka. Człowiek żyjący miłością bierze miłość za władcę, miłość popycha go do wykonania właściwej pracy, miłość sprawia, że przyciąga do siebie innych, a oni z miłości czynią się jego pomocnikami. Miłość sama się porządkuje, nie potrzebuje porządkującego. Miłość jest ładem. Kto nią żyje, ład rozsiewa wokół. Gdy miłość zaczyna działać, pojawia się zgodność. Nie trzeba żadnego ludzkiego zwierzchnictwa i wsparcia dla miłości. Ona sama się trzyma i podtrzymuje innych.

Stygmatyczka Katarzyna Szymon
miłością przyciągająca innych do Boga

Dla wesołego wojownika

Bądź nieugięty, ale łagodny, cierpliwy, pełen miłości. Świat nie przyjmuje dobrej nauki duchowej, ale Ty się niczym nie zrażaj i mknij przed siebie jak strzała. Nie zważaj na całą otoczkę i niepotrzebne szczegóły, ale patrz na to co ma znaczenie i zmierzaj we wszystkim do ostatecznego celu.
Niech deszcz błogosławieństw nieustannie Cię zalewa.

Powód lubienia

Powód lubienia dzieci:
       jest w nich czystość, szczerość i miłość.
Powód lubienia dorosłych:

       jest w nich mądrość, sprawiedliwość i moc.

To na podstawie słów Jezusa z Poematu Boga-Człowieka II, 10 (Pierwsze spotkanie Piotra z Mesjaszem), Vox Domini, Katowice 2010, s. 43-44.

Można rozumieć, 
       że czystość,
       szczerość 
       i miłość
              to cnoty zarodkowe,
       a mądrość, 
       sprawiedliwość
       i moc (raczej siła)
              to cnoty dojrzałe.

Sama czystość to nie wszystko. 
       Można być czystym, a głupim.
              Czystość musi być mądrością.
Sama szczerość to nie wszystko.
       Można być szczerym, a omylnym. 
              Szczerość musi być sprawiedliwością.
Sama miłość to nie wszystko.
       Można być miłującym, a słabym.
              Miłość musi być siłą♥

Ślepa miłość

Ja widzę Twoje niedoskonałości.
Spalam je w ogniu mojej miłości.
Chcę Ciebie kochać takim, jakim jesteś;
nie patrzę na Twoje wady.
Chciałbym też, żebyś był doskonalszy,
bo wtedy radość Twoja byłaby pełniejsza,
ale i bez tego cieszę się Tobą
i kocham Cię zawsze takiego, jakim już jesteś.

Myśli o poście

   Bóg nie chce od człowieka wymuszonego postu, ale dobrowolnej ofiary z miłości. Bóg nie miażdży człowieka czymś, czego ten nie jest w stanie unieść.
   Nie można łamać postu, jeśli już jest się
na niego umówionym.

   Kiedy Pan Jezus niósł krzyż, to wszyscy Apostołowie od niego uciekli. Został tylko Jan, Matka i wierni uczniowie i uczennice. On pozwolił tej reszcie na to, żeby uciekli, bo wiedział, że są słabi. Później im wybaczył, a oni na przyszłość przez to doświadczenie się umocnili.
   Człowiek w życiu zawsze musi wybierać czy chce pomóc Jezusowi w drodze na krzyż, czy woli uciekać. Ludzka słabość każe uciekać, bo człowiek mało polega na Bogu i Jego sile. Post to dobra próba wiary.

Wypływ przeźroczystych i barwnych strumieni serca

   Święte serce Jezusa objawiło się wpierw Matce, a później Janowi, najmilszemu z Apostołów. Ale wtedy pozostało ono utajone. Bo nie wszystko da się powiedzieć od razu i niektóre słowa potrzebują czasu na rozkwit. Serce wciąż się pojawiało w myślach swoich świętych, ale pozostawało w ukryciu aż do nadejścia czasu. Gdy czas nadszedł, objawiły je kobiety – czyste na podobieństwo Jana i Najświętszej Matki. Pierw była Gertruda, po niej Małgorzata Maria Alacoque, później Faustyna, a obecnie Vassula Ryden. Wśród nich było wiele innych, ale te cztery dały najsilniejszy wyraz swej miłości do świętego serca na piśmie. Serce było zawsze gorejące, ale nieraz tryskające. Jednak nawet to tryskanie nigdy nie ustaje.
   Zobaczyła to siostra Faustyna i poznała na sobie. Serce Jej się pojawiło w chwalebnej postaci Króla Miłosierdzia. On był biały, a z serca swego wypuścił dwa promienie, które w istocie krwią i wodą były. Z serca wypłynęły na oczyszczenie dusz. Pod tym obrazem pojawiło się siostrze miłosierdzie i do niej powiedziało, aby ten obraz odzwierciedliła w świecie, a na nim napisała: „Jezu, ufam Tobie”. Tak się wyraziło nieskończone miłosierdzie Boga przez pokorną służebnicę.
   Obraz ten pojawiał się od wieków, ale zawsze w małej, nieuchwytnej cząstce. Przez niego Abel składał swe ofiary, Henoch do nieba został przeniesiony, Noe uratował rodzaj, Abraham ofiarował syna i rozmnożył potomstwo, Jakub przemógł Boga, Józef posiadł mądrość, a Dawid spryt, Salomon królowanie, Eliasz został uniesiony z końskim powozem, Jan Chrzciciel obmywał prawdą, Maryja porodziła, Jezus dał się zabić.
   Także widziała go święta Mechtylda, siostra Gertrudy, o czym tak w Żywotach Świętych Pańskich1 jest napisane: „Pewnego razu podczas Mszy świętej ujrzała Jezusa na tronie, jako Króla wspaniałości, z którego boków dwa jak kryształ czyste, wonne strumienie spływały. W tych strumieniach widziała obraz łaski przebaczenia grzesznikom, i łaski duchowej pociechy, jakiej każdy przez pokorne słuchanie Mszy świętej dostępuje. W czasie Podniesienia i podczas schowania Przenajśw. Sakramentu Pan Jezus powstał z tronu, i widziała jak własnoręcznie ofiarował Swoje Serce w postaci pełnej, przezroczystej lampy. Lampa ta płynęła na wszystkie strony bardzo szybko, a chociaż przelewała się gęstymi kroplami, jednakże z lampy nic nie ubywało. Przez to dał jej Jezus do zrozumienia pełność Swego Serca i chociaż zawsze na świat strumienie z niego wychodzą, jednakże pozostaje pełnym szczęśliwości i nigdy łask nie ubywa”.
   Wówczas Mechtylda widziała strumienie przeźroczyste. Później, po niej, Faustyna zobaczyła barwne. Jaką jeszcze postać przyjmie dla nas nieskończone miłosierdzie Boże? Przyjąć może każdą, bo stało się człowiekiem. „O, Boskie Serce, proszę najgoręcej, spraw niech Cię co dzień kocham coraz więcej...”2

1  Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie dni roku opracowane podług ks. Piotra Skargi T.J., ojca Prokopa, kapucyna, ojca Bitschnaua, benedyktyna i innych wybitnych autorów, Wydanie ósme, Mikołów 1927.
2  Z pieśni Jezu, gdy patrzę...

Pan Jezus i św. Mechtylda
(obrazek ze wspomnianych wyżej żywotów świętych)