Dosłownie

Słowo Boże powiedziało na chleb: To jest Ciało moje, a na wino: To jest Krew moja. Jeśli tego nie przyjmujesz, nie opierasz się w pełni na Słowie. 

Otarcie się o Boskość

Kobieta cierpiąca na krwotok dotknęła się tylko skrawka szaty Jezusa, bo mówiła sobie, żebym się tylko dotknęła Jego szaty, a będę uzdrowiona. Dla nas dzisiaj szatą Jezusa są sakramenty. Dotykasz ich, ocierasz się o Niego z sercem pełnym wiary, możesz doznać uzdrowienia. Naprawdę.

Por. „Dotykaniem”.

Poszerzanie serca

Żyj z Bogiem i poszerz serce na jeszcze więcej łaski. To piękne, że masz w sobie tyle wiary i miłości, ale przyjmij jeszcze więcej. Bóg chce Cię nakarmić ponad miarę, bardziej niż sobie wyobrażasz, bardziej niż możesz pojąć. Wierz tylko.  

Berberysowe pocałunki

O czerwony berberysie
pośród słoty
jak rozweselasz serce
w tej szarości

Jest Kochające Serce 
które posyła pocałunki 
i z cudami większymi czeka 

Skwapliwy

Bóg jak ochotny pomocnik
zaradzi tobie, owieczko,
ułoży cię na legowisku;
i odszuka zagubionych,
sprowadzi z powrotem zabłąkanych,
opatrzy skaleczonych,
umocni chorych,
a tłustych i mocnych unicestwi.

Z oglądania Ez 34,11-16.
 

Zajmowanie przestrzeni

Im bardziej skupiony jesteś na sobie,
tym bardziej zajmujesz przestrzeń na nowość,
która przychodzi spoza ciebie.

Pomijane

Te drobne rzeczy, które pomijasz,
mogą być polem do popisu dla Boga.

Napaści w mroku

   Człowieka napadają nieraz myśli, słowa, i zostawiają na wpół umarłego. Ci rozbójnicy potrafią nie tylko zranić czy okaleczyć, ale też zniszczyć ubiór, okraść pieniądze, zabrać dowód tożsamości i klucze do mieszkania. Pomyśl, przechodziłeś ciemną doliną i wystawiłeś się na napaść zbójców. Te mroczne myśli czy słowa, mogły nie tylko cię urazić, obezwładnić, unieruchomić, ale i zniekształcić twój sposób bycia, okraść ciebie z cnót, odebrać ci pamięć o twej tożsamości Bożego dziecka i pozbawić środków na wstępowanie do mieszkania w niebie.
   Przyjmij słowo Boże z jego namaszczeniem, abyś się wyleczył z tych napaści, nabrał sił i szedł dalej drogą.

Na podstawie rozważania o Łk 10,30.34.

Śmierć z nieba i ziemi

   Zobacz, jak inne jest spojrzenie na śmierć w duchowości od tego, jak jest ona postrzegana w naukach fizycznych.
   Pan Jezus mówi o dziewczynce, które umarła, że nie umarła, ale śpi. Śmierć jest postrzegana przez ludzi wiary jako przejście, początek nowego życia, przeniesienie, przedsionek raju, ale też zapomnienie, oddalenie, opuszczenie, drętwota itp. Nauki biologiczne ujmują śmierć jako ustanie oddechu albo pracy mózgu. Jest to inna perspektywa. I jak można to porównywać? Te różne perspektywy działają tylko na zasadzie podobieństw. Przez podobieństwa obrazów z życia fizycznego możemy dojść do duchowej istoty zachodzących wydarzeń, a przez zrozumienie istotnego znaczenia duchowego wydarzeń fizycznych rzucamy na nie światło i czynimy sobie ziemię poddaną – doprowadzamy do przebóstwienia siebie i swojego środowiska – uszlachetniamy ziemię, czynimy ją żyzną.

Nietykalne

Przypatrz się księżycowi
jest w zasięgu wzroku
ale nie stawiasz na nim nogi

Ptaki latają po niebie
możesz śledzić ich lot
ale nie wzbijasz się do nieba

Człowiek z wysokich sfer
widzisz go z daleka
ale nie podajesz ręki

Wszystko to nietykalne
w odległych przestrzeniach
ale do spotkania w duszy

droga
to patrzenie
i towarzyszenie

nie zawsze
w bliskości ciał
a w łączności dusz

Oniemiali rozmówcy

   Zobacz, z jak pięknym zamysłem Mateusz układa swoją opowieść o nauce i wydarzeniach z życia Jezusa (Mt 22). Pisze on o przypowieści (Mt 22,1-14), w której Jezus mówi o królestwie niebiańskim, przyrównując je do króla, który zaprosił gości na ucztę weselną swojego syna, ale żaden z zaproszonych nie zechciał przyjść, znajdując sobie jakąś wymówkę. Mateusz pisze, że „zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy, pozabijali” (Mt 22,5-6).
   Po tej przypowieści Mateusz pisze o faryzeuszach wystawiających Jezusa na próbę przez podchwytliwe pytanie o podatku dla cezara (Mt 22,15-22). Gdy Jezus umiejętnie odpowiada na pytanie, Mateusz pisze, że „zmieszali się i zostawiwszy Go, odeszli” (Mt 22,22). Tutaj faryzeusze okazują się podobni do ludzi z przypowieści, którzy zaproszeni na wesele „zlekceważyli to i odeszli” (Mt 22,5).
   Dalej jeszcze Mateusz pisze o saduceuszach zadających zawiłe pytanie mówiące o kobiecie poślubionej kolejno przez siedmiu braci jej zmarłego męża – pytanie, którego z nich będzie ona żoną przy zmartwychwstaniu (Mt 22,24-28). Także i na to pytanie Jezus znajduje odpowiedź.
   Dalej w opowieści Mateusz mówi o tym, że faryzeusze i saduceusze „zebrali się razem” (Mt 22,34) i przedstawia osobę innego rodzaju, mówiąc o nim „jeden z nich, uczony w Prawie”. Człowiek ten pyta Jezusa o największe przykazanie (Mt 22,36). Także i tutaj Jezus daje odpowiedź zadowalającą.
   Na zakończenie opowieści w tym rozdziale Ewangelii, sam Jezus pyta zebranych faryzeuszów: „Co sądzicie o Mesjaszu? Czyim jest synem?” (Mt 22,42). Wcześniej faryzeusze i saduceusze próbowali zadać Jezusowi podchwytliwe pytanie, teraz On sam pozwala sobie zadać zawiłe pytanie, przytaczając zagadkowe słowa Dawida: „rzekł Pan do Pana mego” (Mt 22,44). Mateusz pisze, że na to pytanie „żaden z nich nie mógł Mu odpowiedzieć. Nikt też od owego dnia nie odważył się więcej Go pytać” (Mt 22,46). I tutaj wszyscy ci spiskowcy, faryzeusze i saduceusze, okazują się podobni do człowieka z wesela, o którym Jezus opowiadał wcześniej w przypowieści.
   Kiedy król z przypowieści otrzymał odmowę od wszystkich zaproszonych, zaprosił na ucztę weselną wszystkich, których jego słudzy napotkali na drogach rozstajnych – ludzi złych i dobrych (Mt 22,8-10). Później, gdy król przyszedł do sali weselnej, by przyjrzeć się gościom, „zauważył tam człowieka nie ubranego w strój weselny. Rzekł do niego: «Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?» Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: «Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych»” (Mt 22,11-14).
   W ten sposób faryzeusze i saduceusze, z których żaden nie mógł odpowiedzieć Jezusowi (Mt 22,46), przypominają tego właśnie człowieka z wesela, który bez stroju weselnego oniemiał na pytanie króla, został związany, wyrzucony na zewnątrz w ciemności, gdzie jest płacz i zgrzytanie zębów. Myśleli oni, że mogą sobie wejść na ucztę Jezusa – wejść z Nim w rozmowę, nie mając weselnego stroju – nie mając zrozumienia danego przez Świętego Ducha – ale tak nie wchodzi się w obcowanie z Bogiem i człowiekiem. „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś?” (Mt 22,12) „Co sądzicie o Mesjaszu?” (Mt 22,42). To jest to samo pytanie: „Czy posiadasz klucz zrozumienia, aby ze Mną rozmawiać? Czy jesteś w łasce Bożego Ducha, aby wejść ze Mną w niebiańskie obcowanie? Czy rozpoznajesz Mnie, Namaszczonego?”
   Ojciec-Król zaprasza przez sługi na wesele Swojego Syna, dając zaproszonym szatę Swojego Świętego Ducha, ale w tym weselu nie można uczestniczyć inaczej, jak tylko w tej właśnie szacie, z rozpromienionym duchem. Inaczej to tylko ciemność, płacz i zgrzytanie zębów. Skoro więc jesteś wezwany, to daj się też wybrać – daj się objąć miłości wyrażonej w zbawiennym działaniu Świętego Ducha.

   Warto zauważyć, że w Poemacie Boga-Człowieka przypowieść o królu zapraszającym na wesele jest obecna we wcześniejszej działalności Jezusa (III, 68), a rozmowy z faryzeuszami i saduceuszami w późniejszej działalności (VI, 13 i VI, 15). W takim ujęciu przypowieść i rozmowy nie stanowią jednego ciągu czasowego, ale zostały połączone razem w Ewangelii według św. Mateusza.

O objawieniu Anny Katarzyny Emmerich

   Jak kamień rzucony w głęboką wodę tworzy na jej powierzchni wielorakie fale, tak słowa i myśli Boże wpadały w jej duszę, poruszając jej wyobraźnię. W ten sposób otrzymała symboliczne obrazy i nauki z życia ludu Bożego i naszego Zbawiciela. Nie sama tworzyła w swej wyobraźni te obrazy i nauki, ale wyobraźnia jej wypuściła je z siebie, poruszona drgnieniami Bożego Ducha wywołanymi w niej przez przyjęcie Bożych słów i myśli.
   W ten sposób otrzymała od Boga pouczenie i pokrzepienie, i została doprowadzona do zrozumienia Bożych prawd. Później swoje objawienie przekazała Kościołowi, by na ołtarzu serc złożyć nowe, Boskie kwiaty.
   Jest w działaniu Bożym wyjątkowa siła poruszająca wyobraźnię. Gdy wpatrzysz się dobrze w Osobę Boga, zobaczysz w wyobraźni tryskające i błyszczące światła i promienie niewidoczne dla cielesnego oka, usłyszysz głosy niesłyszalne dla cielesnego ucha, poczujesz tknienia nienamacalne dla ludzkiego ciała.

Korzyści postu

   Święty post służy uświęceniu i zbliżeniu do Boga. Obok jałmużny i modlitwy jest on czynnością pobożnego życia. Będąc taką czynnością, niesie ze sobą szczególne korzyści – współczucie i wdzięczność. Współczucie, ponieważ odejmując sobie, cierpisz z doświadczanego ubóstwa, a cierpiąc, uczysz się, jak cierpią bliscy i wznosisz swą myśl do Boga, który cierpiał za nas na krzyżu. Wdzięczność, ponieważ odejmując sobie, cieszysz się posiadanym bogactwem, a ciesząc się, uczysz się, jak być zadowolonym i oddajesz chwałę Bogu. Trwajmy więc w poście, aby prawdziwie współczuć i prawdziwie być wdzięcznymi, i abyśmy tak upodobnili się do Bożego Syna, który sam pościł dla naszego zbawienia.

Powściągnij się, a uświadomisz sobie, jak to jest nie mieć,
i uświadomisz też sobie, jakie to dobro mieć.
Niech we wszystkim będzie uwielbiony Bóg!

 

Chrystus frasobliwy
(obraz Stanisława Samostrzelnika)

Boże zachwyty

Zachwyt pięknem
oddaje chwałę niebu
Bogu
Miłości
gdy nie zatrzymujesz się na sobie
i sięgasz dalej
poza zasięg swego nosa

Napisane w maju 2019

Powiązany obowiązek

Pamięć o jednym obowiązku
pociąga za sobą
pamięć o pozostałych.

Pamiętaj,
co tobie zadano
i wypełnij.

Znaki Serca

kołdra, którą się okrywam,
to Twoje Serce ♥
posiłek, który spożywam,
Serce ♥
od Ciebie są,
widzę w tym Twe Serce ♥

Zaradność Boga

Nie oczekuj radości,
a Bóg i tak przyjdzie tobie z pociechą.

Chwytnia dnia

Chwytaj dzień,
ale nie tak,
żeby go zadusić.

Chwytaj go tak,
jak łapiesz oddech.
Wpuszczaj i wypuszczaj.

On przepływa.
Pozwól mu płynąć.

Oblicza współżycia

tak obrosły jemioły topolę
że stały się zieleńsze
w jej śnie zimowym
zapełniły jej pustotę
odmieniły jej pierwotne kształty

uważaj śpiący
aby i ciebie nie obrosły
obce ciała
w których stracisz
własny kształt
i dasz sobie wyssać
życie

Budzenie Boskich

im więcej położysz
w człowieku ufności
tym więcej uruchomisz
w nim cudowności

ufności takiej
że Bóg może
przez niego
zadziałać