Przystań

Bóg zawsze obecny to Ten, do którego zawsze możesz wrócić, kiedy nie ma dokąd pójść.

Uwaga

Nie myśl, że znalazłeś mądrość

przez to, że przytakują tobie tłumy.

Nie myśl, że jesteś spełniony

przez to, że czujesz napływ radości.

Jedna chwila i nadejdzie próba,

w której się okaże,

jakie to jest naprawdę.

Uważaj, aby wtedy być gotowym.

Dla pyszałków poniżenie,

dla pokornych utwierdzenie.

Początkowe nauczanie katechizmu: Część trzecia (27)

XXVII.

53   Wszystko bowiem, co obecnie widzisz w Kościele Bożym i co w Imię Jezusa Chrystusa na całym świecie się dzieje, to już przed wiekami zostało przepowiedziane – i jak o tem czytamy, tak to i oglądamy, i stąd też wzrastamy we wierze.

   Stał się niegdyś potop na całej ziemi, aby zginęli grzesznicy, a jednak ci, którzy go uniknęli w arce, byli obrazem tajemnicy przyszłego Kościoła, jaki teraz po falach świata pływa i przez drzewo krzyża Chrystusowego zachowuje się od zatopienia. [s. 68>]

   Przepowiedziano Abrahamowi, wiernemu słudze Bożemu, jedynemu człowiekowi, że on będzie ojcem narodu, któryby czcił jednego Boga wśród innych bałwochwalczych ludów – i cała, jaka była przepowiedziana przyszłość owego narodu, tak się odbyła, jak była przepowiedziana.

   Prorokowany był w owym narodzie także Chrystus, Król wszystkich świętych i Bóg, mający przyjść z nasienia tegoż Abrahama, według przybranego Sobie ciała, aby wszyscy ci także byli synami Abrahamowymi, którzyby jego naśladowali wiarę – i tak się stało: Narodził się Chrystus z Marji Panny, pochodzącej z tego potomstwa.

   Przepowiedzieli prorocy, że na krzyżu będzie cierpiał od tegoż narodu żydowskiego, z którego to plemienia według ciała pochodził – i tak się stało.

   Przepowiedziano, że zmartwychwstanie, i zmartwychwstał – i według tychże zapowiedzi proroków wstąpił do nieba i zesłał uczniom Swoim Ducha Świętego.

   Przepowiedzieli nietylko prorocy, lecz także Sam Chrystus Pan, że Kościół Jego po całym świecie się rozszerzy i przez świętych męczeństwa i cierpienia się rozsieje – i to wtedy przepowiedziano, kiedy jeszcze Imię Jego było zakryte przed poganami, a gdzie było znane, było wyśmiewane. A jednak wskutek mocy cudów Jego – czyto przez Niego Samego, czyto przez sługi Jego dokonanych – gdy te prawdy ogłaszane stają się treścią wiary – widzimy, że już to, co przepowiedziano, spełniło się, i że sami królowie ziemscy, którzy przedtem prześladowali chrześcijan, są już ujarzmieni Imieniem Chrystusowem.

   Przepowiedziano również, że schizmy i herezje z Jego Kościoła powstaną i pod Jego Imieniem w miejscach, gdzie będą mogły, swojej nie Chrystusa szukać będą chwały – i to się spełniło.

54   Czyż więc to, co pozostaje, nie przyjdzie? Widoczne jest, że jak tamto, co przepowiedziano, przyszło – tak też [s. 69>] i owo przyjdzie, cokolwiek z ucisków jeszcze pozostaje sprawiedliwym do zniesienia. I dzień sądu, który w zmartwychwstaniu umarłych oddzieli od sprawiedliwych wszystkich bezbożnych – i to nietylko powstających poza Kościołem, lecz także samego Kościoła plewy, którym być razem aż do ostatecznego przewiania pozwala bardzo cierpliwie, ale wówczas odłączy ich na należny im ogień.

   Ci zaś, co zmartwychwstanie wyśmiewają, mniemając, że spróchniałe ciało zmartwychwstać nie może, w niem właśnie na karę powstaną, i pokaże im Bóg, że skoro mógł stworzyć owe ciała, zanim były, może je w jednej chwili przywrócić do pierwotnego istnienia.

   Wszyscy zaś wierni, mający z Chrystusem królować, tak powstaną, w tem samem ciele, iż nawet zasłużą na zamianę w anielską nieskazitelność, aby byli równi Aniołom Bożym, jako Pan Sam przyrzekł,¹ – i aby Go chwalili bez ustanku i bez przesytu, zawsze żyjąc w Nim i z Niego w takiej radości i szczęściu, jakiego człowiek ani nazwać ani nawet pomyśleć nie może.

55   Przeto ty, wierząc w to, strzeż się pokus (bo djabeł szuka straceńców swoich), aby nie tylko przez tych, – którzy są poza Kościołem, czyto poganie, czy żydzi, czy heretycy, nie zwiódł cię ten nieprzyjaciel, – lecz także, abyś nie naśladował tych, których widzisz w Kościele złe życie prowadzących, nieumiarkowanych w jedzeniu i piciu, bezwstydnych, oddanych próżnej i niedozwolonej ciekawości – czyto widowisk czy odczyniań i wróżb djabelskich, i nie szedł za tymi, którzy żyją w chorobliwej okazałości obłudy i pychy albo w sposób zabroniony i karany przez prawo.

   A zatem połącz się raczej z dobrymi, których łatwo znajdziesz, jeśli i ty taki będziesz, abyście razem, nie ze względu na nagrodę, czcili i miłowali Boga, albowiem całą nagrodą naszą [s. 70>] On Sam będzie, i abyśmy w owem życiu żyli Jego dobrocią i pięknością.

   A miłować Go trzeba nie tak jak to, co oczyma widzimy, lecz tak jak kocha się mądrość, prawdę, świętość, sprawiedliwość, miłość i inne tego rodzaju dobra. I to jednak nie tak, jako w ludziach będące przedmioty miłości, lecz jako w samem źródle nieskazitelnej i niezmiennej mądrości.

   Przyłącz się więc do tych, którychkolwiek poznasz w tem zamiłowanych, iżbyś przez Chrystusa, który stał się Człowiekiem i Pośrednikiem między Bogiem i ludźmi, był pojednany z Bogiem. A nie sądź też, że ludzie przewrotni, choćby między ściany Kościoła wstąpili – że wstąpią także do królestwa niebieskiego, ponieważ w swoim czasie będą oddzieleni, jeśli się na lepsze nie odmienią.

   Dobrych zaś ludzi naśladuj, dla złych bądź cierpliwy, wszystkich kochaj, ponieważ nie wiesz, jakim będzie jutro ten, który dziś jest zły. Ale nie kochaj ich niesprawiedliwości, lecz ich samych w tym celu kochaj, aby jęli się sprawiedliwości, ponieważ przykazana nam jest nietylko miłość Boga, lecz także bliźniego – na których to dwóch przykazaniach zawisło Prawo i prorocy.² A prawa tej miłości nikt nie wypełnia, tylko ten, kto w darze otrzymał Ducha Świętego, równego Ojcu i Synowi – Ta zaś sama Trójca jest Bogiem, i w Nim należy mieć całą nadzieję.

   W człowieku zaś mieć jej nie należy, choćby był nie wiem jaki. Inna bowiem jest istota Tego, który nas usprawiedliwia, a inna tych, z którymi usprawiedliwienia dostępujemy. Nie tylko zaś przez pożądliwości kusi djabeł, lecz także przez obawę obelg, boleści i samejże śmierci. Cokolwiek zaś człowiek wycierpi dla Imienia Chrystusowego i zniesie wytrwale dla nadziei [s. 71>] żywota wiecznego, za to będzie mu dana większa nagroda; jeśliby zaś djabłu uległ, będzie z nim potępiony. Ale uczynki miłosierne z pokorną pobożnością wykonywane – zjednywują nam to od Pana, że pokus ponad siły nasze nie dopuści na sługi Swoje.³

XXVII. Wypełnienie proroctwa Starego Przymierza widzimy w Kościele. Stąd wzmacnia się wiara w resztę tego, co w przyszłości ma się wypełnić – to jest zmartwychwstanie i sąd ostateczny. Należy się strzec pokus, grożących od złych, znajdujących się w Kościele. Łączność z dobrymi. Nadzieja w Bogu.

1  Łk 20,36.

2  Mt 22,37.39

3  1 Kor 10,13.

Z dzieła św. Augustyna: De Catechizandis redibus

Przekład: ks. Władysław Budzik

Wydanie: Jan Jachowski, Poznań 1929

W Imię Pańskie

Jest zwiastunem Miłości

kto z Dobrą Nowiną

staje się obecny

w twoim sercu.

To Bóg Wcielony

na nowo narodzony

właśnie dla ciebie,

abyś i ty sam był

Bogiem z Nami.

Dziecięce dary

Maria Magdalena wylała funt maści nardowej na stopy Jezusa. Bardzo drogie, ale cóż to jest dla Boga? To jak proch i pył. Bo prawdziwie droga w Jego oczach jest dziecięca miłość i ufność (zawierzenie). Czy nie zachwycają rodziców dzieci, które z wielką radością przynoszą im kwiaty z łąki? Te kwiaty na niewiele przydadzą się rodzicom, ale ich serce raduje dziecięca prostota i miłość, jakie wyrażają się w darze. Złote bibelociki, serduszka, różańczyki i inne świecidełka przynoszone Bogu z czystym, ufnym i kochającym sercem zachwycają i rozczulają serce Boga, który kocha swoje niesforne dzieci. One na chwile zapominają o świecie i są w przestrzeni kwiatów. Zejdą jeszcze na ziemię i się obiją. Stłuką sobie nieraz kolano i zobaczą, że innych też coś boli, ale na razie cieszą się z chwili spotkania i chcą oddać Bogu wszystko, co najlepsze. Nic z ziemi nie zdoła oddać odpowiedniej chwały Bogu, bo On przerasta wszystko, co ziemskie, ale jeśli mamy już jakieś klejnoty ‒ ziemskie kamienie, które uważamy za cenne, to czemu miałyby one służyć tylko przyozdobieniu człowieka, a nie przyozdobieniu Boga w Jego ziemskich siedzibach, jakimi są kościoły i różne świątynie?

Zdrowa Strawa

Boga można jeść i pić bez końca

bez zagrożenia zatruciem.

(47) Cztery Ewangelie i Poemat Boga-Człowieka: Przygotowanie przed wyznaczeniem Apostołów

   Potem wszedł na górę. (Mk 3,13)

   W tym czasie Jezus wyszedł na górę, aby się modlić, i całą noc trwał na modlitwie do Boga. (Łk 6,12)

   Καὶ ἀναβαίνει εἰς τὸ ὄρος. (Mk 3,13)

   Ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἐξελθεῖν αὐτὸν εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι, καὶ ἦν διανυκτερεύων ἐν τῇ προσευχῇ τοῦ θεοῦ. (Łk 6,12)

   Nie jest to Tyberiada, lecz jakaś mała osada, a ściślej – grupa domostw, ubogich i prawie opustoszałych.

   Jezus i [uczniowie] wysiadają. Łodzie cofają się, zawracają, kierowane przez pomocników i Zebedeusza. Inne łodzie naśladują ich, choć liczne osoby, które się tam znajdują, wysiadają i chcą za wszelką cenę iść za Jezusem. Wśród nich widzę Izaaka z jego dwoma podopiecznymi: Józefem i Tymonem. Nie rozpoznaję innych osób. Są w każdym wieku, od młodzieńców po starców.

   Jezus opuszcza wioskę, której mieszkańcy pozostają obojętni. Są nieliczni i mizernie odziani. Jezus każe dać im jałmużnę i idzie ku głównej drodze. Zatrzymuje się.

   «A teraz rozdzielimy się – mówi. – Matka z Marią i Salome pójdzie do Nazaretu. Zuzanna może wrócić do Kany. Ja wkrótce powrócę. Wiecie, co jest do zrobienia. Bóg niech będzie z wami!»

   Z Matką żegna się w sposób szczególny. Jest uśmiechnięty, a gdy Maryja – dając innym przykład – klęka, by otrzymać błogosławieństwo, Jezus uśmiecha się z największą słodyczą. Niewiasty – z którymi idzie Alfeusz, syn Sary, i Szymon – udają się do miasta.

   Jezus odwraca się do pozostałych osób:

   «Odchodzę, lecz was nie odsyłam. Pozostawiam was na jakiś czas. Usuwam się wraz z nimi do tych parowów, które widać w dole. Niech ci, którzy chcą na Mnie czekać, pozostaną na tej równinie, a inni niech powrócą do siebie. Zatrzymuję się na modlitwę, jestem bowiem w przededniu wielkich spraw. Niech ci, którym droga jest sprawa Ojca, modlą się – zjednoczeni w duchu ze Mną. Pokój niech będzie z wami, dzieci. Izaaku, wiesz, co masz czynić. Błogosławię cię, mały pasterzu».

   Jezus uśmiecha się do biednego Izaaka, odtąd pasterza ludzi, którzy gromadzą się wokół niego.

   Jezus idzie oddalając się od jeziora. Kieruje się w sposób pewny w stronę wąwozu, znajdującego się pomiędzy wzgórzami, ciągnącymi się od jeziora w kierunku zachodnim, jakby całkiem równolegle do siebie. Pomiędzy dwoma skalistymi, kamienistymi wzgórzami, tak strzelistymi jak w fiordach, mały strumyk pieni się, spadając hałaśliwie. Ponad nim wznosi się grzbiet dzikiej góry z roślinami, które wyrosły we wszystkich kierunkach, jak mogły, pomiędzy kamieniami. Ścieżka dla kóz pnie się zboczem najbardziej kamienistym. Tę właśnie dróżkę wybiera Jezus.

   Uczniowie idą za Nim z trudem, gęsiego, w całkowitym milczeniu. Gdy Jezus zatrzymuje się – aby im pozwolić złapać oddech w miejscu nieco szerszym niż dróżka, wydającym się rysą na tym niedostępnym wzniesieniu – patrzą na siebie bez słowa. Spojrzeniami pytają: „Dokąd On nas prowadzi?” Jednak nie mówią nic. Z rosnącym uczuciem zawodu patrzą na Jezusa idącego naprzód poprzez dziki wąwóz, wypełniony grotami, szczelinami, skałami. To sprawia, że marsz jest uciążliwy. [Utrudniają go] też ciernie oraz tysiące innych roślin, czepiających się ubrań zewsząd: drapią, dotykają i uderzają w twarz. Nawet najmłodsi, obładowani ciężkimi torbami, utracili dobry nastrój.

   W końcu Jezus zatrzymuje się i mówi:

   «To tu spędzimy tydzień na modlitwie, abyście się przygotowali do czegoś wielkiego. To dlatego chciałem się usunąć na miejsce opustoszałe, oddalone od wszelkiej drogi, od każdej wioski. Są tu groty, które niegdyś służyły ludziom. Posłużą i nam. Jest tu świeża woda w obfitości, choć teren jest suchy. Mamy dosyć innego chleba i jedzenia na czas pobytu. Ci, którzy byli ze Mną w zeszłym roku na pustyni, wiedzą, jak tam żyłem. Tutaj to królewska siedziba w porównaniu z tamtym miejscem. Pora roku już łagodna, odejmie surowość chłodów i [skwar] słońca w czasie naszego pobytu. Zechciejcie więc spędzić tu [czas] z dobrej woli. Być może już nigdy więcej nie będziemy wszyscy razem w taki sposób i całkiem sami. Ten pobyt musi was zjednoczyć, czyniąc z was już nie grupę dwunastu mężów, lecz jeden związek.

   Nic nie mówicie? O nic Mnie nie pytacie? Połóżcie na skale ciężary, które niesiecie. Rzućcie na dno doliny inne brzemię, które macie w sercu: waszą ludzką naturę. Przywiodłem was tu, aby mówić do waszego ducha, aby karmić waszego ducha, aby was uczynić duchem. Nie wypowiem wielu słów. Tak wiele mówiłem już od roku, odkąd jestem z wami! Wystarczy. Gdybym słowami miał was zmienić, musiałbym być z wami dziesięć, sto lat, a wy wciąż bylibyście niedoskonali. Nadszedł dla Mnie teraz czas posłużenia się wami i dlatego muszę was uformować. Uciekam się do wielkiego środka, do wielkiej broni: do modlitwy. Zawsze modliłem się za was. Teraz jednak chcę, abyście wy się modlili. Nie uczę was jeszcze Mojej modlitwy, lecz ukazuję wam, jak się modlić i czym jest modlitwa. To rozmowa dzieci z Ojcem, rozmowa ducha z Duchem – otwarta, ciepła, ufna, spokojna, szczera. Modlitwa jest wszystkim: to wyznanie, poznanie samego siebie, to płacz nad sobą, to zobowiązanie podejmowane wobec siebie i wobec Boga, to prośba do Boga – wszystko u stóp Ojca. Ona nie może się odbywać w zgiełku, wśród rozproszeń, chyba że jest się olbrzymem modlitwy. Jednak nawet olbrzymy cierpią z powodu sprzeciwów i odgłosów świata w czasie godzin modlitwy. Wy nie jesteście olbrzymami, lecz pigmejami. Jesteście dopiero dziećmi, jeśli chodzi o ducha. Jesteście jeszcze niezbyt rozwinięci z punktu widzenia duchowego. Dojdziecie tu do dojrzałego wieku duchowego. Reszta przyjdzie potem.

   Rano, w południe i wieczorem będziemy się spotykać, aby wspólnie modlić się dawnymi słowami Izraela i dzielić się chlebem. Potem każdy powróci do swej groty, skupiony na Bogu, na swej duszy i na wszystkim, co wam mówiłem o waszej misji i o waszych uzdolnieniach. Oceńcie siebie, wsłuchajcie się w siebie, zadecydujcie. Po raz ostatni wam to mówię. Potem będziecie musieli stać się tak doskonałymi, jak możecie, bez zmęczenia [płynącego z] ludzkiej natury. Wtedy nie będzie już Szymona, syna Jony, ani Judasza, syna Szymona. Nie będzie już Andrzeja ani Jana, Mateusza czy Tomasza. Będziecie Moimi szafarzami. Idźcie. Każdy musi być sam. Ja będę w tej grocie zawsze obecny. Jednak nie przychodźcie bez ważnej przyczyny. Musicie się nauczyć działać samodzielnie i sami sobie wystarczać. Zaprawdę mówię wam: przed rokiem się poznaliśmy, a za dwa lata będziemy się musieli rozstać.

   Biada wam i biada Mnie, jeśli nie nauczylibyście się działać sami. Bóg niech będzie z wami. Judaszu, Janie, zanieście jedzenie do wnętrza Mojej groty – do tej. Trzeba, aby go wystarczyło, więc będę je wydzielał».

   «Jest go za mało!...» – zauważa ktoś.

   «Tyle potrzeba, aby nie umrzeć. Żołądek zbyt napełniony przytłacza ducha. Ja chcę was wznieść, a nie obciążyć». (III (cz. 1-2), 24: 15 maja. A, 5044-5048)

   Non è Tiberiade, ma è un minuscolo paesello, proprio un pugno di case, povere, quasi abbandonate. Gesù e i suoi scendono, e le barche tornano indietro guidate dai garzoni e da Zebedeo. Anche le altre le imitano, però molti che sono in esse scendono pure e vogliono a tutti i costi seguire Gesù. Fra questi vedo Isacco coi suoi due patrocinati: Giuseppe e Timoneo. Non riconosco altri fra i molti di tutte le età, dagli adolescenti ai vecchi.

   Gesù lascia il paese, che resta indifferente nei suoi pochi abitanti molto cenciosi, ai quali Gesù fa dare degli oboli, e raggiunge la via maestra.

   Si ferma. «Ed ora dividiamoci » dice. «Madre, tu con Maria e con Salome vai pure a Nazaret. Susanna può tornare a Cana. Presto Io tornerò. Sapete ciò che è da fare. Dio sia con voi!».

   Ma per sua Madre ha uno speciale saluto pieno di sorriso, ed anche quando Maria si inginocchia, dando l'esempio alle altre, per essere benedetta, Gesù sorride con tanta dolcezza. Le donne, con le quali sono Alfeo di Sara e Simone, vanno verso la loro città.

   Gesù si volge ai rimasti: «Io vi lascio. Ma non vi rimando. Vi lascio per qualche tempo, ritirandomi con questi in quelle gole che vedete là. Chi vuole attendermi mi attenda in questa pianura, chi non vuole torni alla sua casa. Io mi ritiro in preghiera perché sono alla vigilia di grandi cose. Chi ama la causa del Padre preghi, unendosi in spirito a Me. La pace sia con voi, figli.

   Isacco, tu sai ciò che devi fare. Ti benedico, piccolo pastore».

   Gesù sorride allo scarno Isacco, pastore ormai di uomini che si raggruppano intorno a lui. Gesù cammina ora volgendo le spalle al lago, dirigendosi sicuro verso una gola fra le colline che vanno dal lago verso ovest in righe direi quasi parallele. Fra l'una e l'altra collina rocciosa, scabra, che si apre a picco come un fiordo, scende un torrentello spumoso dal molto fragore e sopra sale il monte selvaggio, con piantacce cresciute in ogni senso, come hanno potuto, fra pietra e pietra. Un sentiero da capre attacca la collina più scabra. E Gesù prende proprio quello. I discepoli lo seguono faticosamente, in fila indiana, nel più assoluto silenzio. Solo quando Gesù si ferma, per dare loro respiro, in qualche posto un poco più largo del sentiero che pare una graffiatura sulla costa impervia, essi si guardano senza parlare. I loro sguardi dicono: «Ma dove ci porta?». Ma non parlano. Solo si guardano, e sempre più desolatamente quanto più vedono che Gesù sempre riprende l'andare per la gola selvaggia, piena di caverne, di spacchi, di massi su cui è difficile l'andare e per gli stessi, e per i rovi e mille altre piantacce che afferrano le vesti da ogni parte, e graffiano, e fanno incespicare, e battono sul viso. Anche i più giovani, carichi di pesanti borse, hanno perduto il buon umore.

   Infine Gesù si ferma e dice: «E qui resteremo per una settimana in orazione. Per prepararvi ad una grande cosa. Per questo ho voluto isolarmi così, in luogo deserto, lontano da ogni carovaniera, da ogni paese. Qui vi sono grotte che hanno servito altre volte a uomini. Serviranno anche a noi. Qui vi sono acque fresche e abbondanti, mentre il terreno è asciutto. Abbiamo pane e cibo sufficiente per la sosta. Quelli che lo scorso anno sono stati con Me nel deserto sanno come Io vissi. Questa è una reggia rispetto a quel luogo, e la stagione, ormai buona, leva l'asprezza del gelo e quella del sole alla sosta. Vogliate perciò starvi di buon animo. Forse mai più saremo così tutti insieme e tutti soli. Questa sosta deve unirvi, facendo di voi non più dodici uomini, ma una sola istituzione. Non parlate? Non mi chiedete nulla? Deponete su quel masso i pesi che portate e gettate a valle l'altro peso che avete nel cuore: la vostra umanità.

   Qui vi ho portato per parlarvi allo spirito, per nutrirvi lo spirito, per farvi spirito. E non dirò molte parole. Ve ne ho dette tante in un anno circa che sono con voi! Ora basta di questo. Se dovessi mutarvi con la parola dovrei tenervi dieci e cento anni ed ancora sareste sempre imperfetti. Ora è tempo che Io vi usi. Per usarvi vi devo formare. Ricorro alla grande medicina, alla grande arma: la preghiera. Io ho sempre pregato per voi. Ma ora voglio che voi preghiate da voi. Non ancora vi insegno la mia preghiera. Ma vi rendo cogniti del modo come si prega e di cosa è la preghiera. Essa è colloquio di figli col Padre, di spiriti a Spirito, aperto, caldo, confidente, raccolto, schietto. Tutto è la preghiera: è confessione, è conoscenza di noi stessi, è pianto su noi stessi, è promessa a noi stessi e a Dio, è richiesta a Dio, tutto fatto ai piedi del Padre. E non può farsi nel frastuono, fra le distrazioni, a meno di essere colossi nell'orazione. Ed anche i colossi ne soffrono di questo urto e rumore del mondo nelle loro ore di orazione. Voi non siete colossi, siete pigmei. Non siete che infanti nello spirito. Non siete che deficienti dello spirito. Qui raggiungerete la età della ragione spirituale. Il resto verrà poi. Mattina, mezzogiorno e sera ci riuniremo per pregare insieme con le antiche parole d'Israele e per spezzare il pane, e poi ognuno tornerà nella sua grotta, stando di fronte a Dio e alla sua anima, stando di fronte a quanto vi ho detto sulla vostra missione e alle vostre capacità. Misuratevi, ascoltatevi, decidete.

   E’ l'ultima volta che ve lo dico. Ma dopo dovrete essere perfetti, per quanto potete, senza stanchezze né umanità. Dopo non sarete più Simone di Giona e Giuda di Simone. Non sarete più Andrea o Giovanni, Matteo o Tommaso. Ma sarete i miei ministri. Andate. Ognuno da solo. Io sarò in quella grotta. Sempre presente. Ma non venite senza seria ragione. Dovete imparare a fare da voi ed a stare da voi. Perché, in verità ve lo dico, un anno fa stavamo per conoscerci, e fra due staremo per lasciarci.

   Guai a voi e guai a Me se non aveste imparato a fare da voi. Dio sia con voi. Giuda, Giovanni, portate dentro alla mia grotta, quella, le cibarie. Devono durare ed Io le distribuirò.

   «Saranno poche!...» obbietta qualcuno.

   «Il sufficiente per non morire. Il ventre troppo satollo appesantisce lo spirito. Io vi voglio elevare e non rendervi zavorra». (3, 164)

Przekład polski Ewangelii: Biblia Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum, Poznań 2007 (Mt, Mk, Łk: tłum. o. Walenty Prokulski TJ; J: tłum. ks. Jan Drozd SDS)

Zapis grecki: wyd. Nestle-Aland 28

Przekład polski Poematu Boga-Człowieka napisanego przez Marię Valtortę: Ewa Bromboszcz (I-IV, VI-VII), ks. Michał Kaszowski (V), Vox Domini, Katowice (I: bez roku, II: 2010, III, cz. 1-2: 2000, cz. 3-4: 2002, IV, cz. 1-2: 2003, cz. 3-4: 2004, cz. 5-6: 2005, V: 2000, VI: 1998, VII: 1999)

Zapis włoski: Maria Valtorta, L’Evangelo come mi e' stato rivelato, Edizioni Paoline, Pisa 2001