Wola kochającego

Wolą moją jest pełnić wolę Jego, więc czekam na Jego wyroki albo raczej miłosne zrządzenia. Miłość mnie prowadzi.

Jej oblicze

Ona jest niebem

tancerką

odzianą w obłoki

(8) Żywoty Świętych: Apollinara

Żywot dziewice ś. Apollinary,
Cesarskiej dziewki,

napisany przez Symeona Metafrasta.

W obroku przy końcu tego żywota, czytaj co to był za Cesarz.¹

   Antemius Cesarz bogobojny, miał dwie córce – jednę opętaną i zarażoną duchem złym – drugą od młodości barzo nabożną i wielką Bożą miłośnicę, której było imię Apollinara. Ta gdy ku latom przyszła, za mąż ją dać rodzicy chcieli – ale ona mówiła: proszę dajcie mię do klasztora, bo ja za mąż iść niechcę, i dufam P. Bogu, iż mię jako inne niepokalaną zachowa. Dziwowali się takiemu jej w tak młodych leciech przedsięwzięciu. A ona ich prosiła, mówiąc: Przywiedźcie mi jaką mniszkę, któraby mię nauczyła Psałterza i czytania Pisma, a miejcie pociechę z mego dziewictwa a nie z małżeństwa. Frasował się o to Cesarz, który tę jednę w domu z niej pociechę miał. A widząc iż upominków żadnych od tych którzy jej w małżeństwo chcieli, brać niechce, a statecznie w myśli onej trwa, rzekł: Niech się wola Boża zstanie. I przywiedli jej mniszkę jednę, która ją nauczyła Psałterza i czytania Pisma. Potym prosiła rodziców swoich, aby ją do grobu Bożego posłali, mówiąc: Pokłonię się zmartwychwstaniu i krzyżowi Pańskiemu. Na co trudny był ociec, nie mając inego dziecięcia, jedno onę zarażoną jej siostrę, z której więtszy miał smutek niżli pociechę. ²Wszakże gdy długo o to prosiła, pozwolił on pobożny Cesarz, pociechę swoję mniej sobie ważąc, niżli wolą Bożą, i takie nabożeństwo córki swej – której do dobrego i łaski Bożej otrzymania nie śmiejąc przeszkadzać, wyprawił ją z wielkim dostatkiem do Jeruzalem, tak ją żegnając: Pomni na nas córko miła na tych tam świętych miejscach. Tam będąc wielkie jałmużny czyniła, klasztorom, szpitalom, i inym potrzebnym, a sługi niewolne rozpuszczać a wolność im dawać poczęła, każdego opatrując, a ich się modlitwie zalecając.

   ³Potym w rychle jachała do Aleksandriej i do grobu ś. Meny męczennika, i tam jeszcze więcej sług odprawiła, i wolnoscią darowała. A iż się przed Starostą Aleksandryjskim, który ją jako Cesarską i pana swego córkę przyjmował, zataić nie mogła, prosiła go pilnie, aby jej ciężkości onym czci czynieniem nie czynił, a rychło ją z miasta wyprawił – w którym kilka dni przemieszkawszy, ubogie i wszystkie klasztory hojną jałmużną pocieszyła. W tym domu, w którym przemieszkiwała, nalazszy jednę starą niewiastę, użyła jej, aby jej kupiła mnisze a pustelnicze odzienie, które ona tajemnie, wszystkich się sług swoich strzegąc, schowała. I wyjachawszy z Aleksandriej, a grób ś. Meny nawiedziwszy, ostatek sług od siebie odprawiła, a na lektyce się z jednym woźnicą i z jednym rzezańcem puściła ku pustyniej. A każąc im w nocy jachać, gdy obaczyła, iż obadwa, i ten który na przodku i ten który nazad siedział, zasnęli – w one się szaty pustelnicze, swoje własne w lektyce zostawiwszy, oblokła, i poszła w pustynią, Scetys nazwaną, ⁴i tam sama jedna na onej bogomyślności trwając, tę łaskę u P. Boga nalazła, iż z samego drzewa palmowego żywność mieć mogła – acz dosyć nędzną, ale barzo na miłym onym rajskiego pokoju używaniu wdzięczną. Gdy się ocucili oni dwa na lektyce, a obaczyli iż paniej ich niemasz – widząc wszystkie jej szaty, wielce się zdziwili, i prawie od siebie odeszli. A długo szukając i wołając, innej rady nie naleźli jedno się wrócić do Aleksandriej. I tak uczyniwszy, staroście wszystko powiedzieli. A on prędko do Cesarza o wszystkim dał znać, i szaty one córki jego posłał.

   Przeczytawszy list Starościn Cesarz, wielce z żoną swoją płakał, a gdy k temu szaty jej, które mu w oczach osobę córki miłej stawiły, ujźrzał, prawie od płaczu oczy stracił, z żoną i wszystką swoją radą wielkiego smutku używając. Wszakże się rychło uspokoili, jako prawi słudzy Boży, za tak gorące krwie swej ku Panu Bogu serce, P. Boga chwaląc, i rozumiejąc iż się na żywot święty i ostry udała. ⁵I rzekł Cesarz: Boże któryś ją sobie obrał, posil w bojaźni Twej serce jej. A gdy zasię płakał znowu – niektórzy Senatorowie jego cieszyli go, mówiąc: Prawać córka dobrego i pobożnego ojca, prawa krew takiego Cesarza – tu się więcej pokazały dobre uczynki twoje, za któreć P. Bóg taką córką błogosławił. I tak płacz on i żałość ugasili. A ona święta białagłowa, długo mieszkając na pustyni, przy jednym błotnym jezierze, ⁶gdzie komorów jadowitych wielka rzecz się rodzi, walczyła z diabłem, i z swym ciałem – i zstało się ono jej ciało tak miękko w Cesarskim domu wychowane, jako skóra żółwia – bo było barzo od komorów poranione, a posty wielkiemi, i zakonem który sobie ustawiła, barzo wywiędłe i strapione. 

   ⁷A gdy czas przyszedł, iż poczytana być miała miedzy święte one ojce pustelniki, iż ją Pan Jezus inym objawić miał – wyszła z onego miejsca bagnistego, taką, jakiej nikt rozeznać nie mógł, jakiejby płci była – męskiejli, niewieściejli. Tedy przez sen ktoś się jej ukazał (bez wątpienia Anioł Boży) mówiąc: jeśli cię kto spyta, jako cię zową, powiesz: Doroteus. I czasu jednego rano spotkała się z świętym Makarym po puszczy chodzącym: po rozmowie i spólnym poznaniu, prosiła go aby jej dopuścił z bracią mieszkać. Co on rad uczynił, mniemając aby był jaki rzezaniec, twarzą niewieście podobny. I dawszy jej cellę abo komórkę jednę, pytał: jako cię zwać? Powiedziała: Doroteusz – a słysząc ja tu o waszym żywocie, uczestnikiem być chcę świętej służby, którą tu Panu Bogu czynicie. Rzekł Makarius: Co umiesz robić? Rzekła: to co mi każesz. I kazał jej pleść z rogozia łańcuszki. Co ona czyniła, a wielce w modlitwie, i w srogości żywota ine przechodziła, i mocnie po szatanie deptała, płci swej tając – tak iż P. Bóg wiele cudów przez nię czynić raczył. I była sławną barzo w ćwiczeniu onym zakonnym, i w darach Bożych, miedzy onemi ojcy.

   ⁸Po niemałym czasie, diabeł, który był przy drugiej córce Cesarskiej, siestrze tej to pustelniczki, począł ją barzo męczyć, i wołać: jeśli mię nie każecie zanieść na pustynią, nie wynidę. Co chytrze czynił szatan, aby był ś. Apollinarę objawił, i jej niewieścią płeć oznajmił – wszakże na to dozwolenia u Boga nie wziął. Radzili tedy Cesarzowi Senatorowie jego, aby ją do ojców świętych na puszczą posłał do Scetym. On tak uczynił, posłał ją z wielkim dworem, i oddana jest Makaremu przez posły Cesarskie, którzy prośbę Cesarską opowiedzieli – aby swemi świętemi modlitwami zleczyli córkę jego. Makarius tedy prowadził onę opętaną do Doroteusza, to jest do onej Apollinary siostry jej, której ją polecał Makarius, mówiąc: Pokaż miłość nad nią, bo jest Cesarska córka, a potrzebuje modlitwy twojej, aby zleczona była – tobie też tę P. Bóg wysługę zgotował. To słysząc ś. Apollinara, płakać poczęła, mówiąc: com ja jest za grzesznik, niewiecie, iż takie macie o mnie mniemanie? ⁹I padszy na kolana, mówiła: Proszę ojcze, daj mi się za moje grzechy napłakać, boć są wielkie – a teżem ja do tej rzeczy gruby, i nieumiejętny. Rzecze Makarius: Izali nie masz i innych ojców na puszczy, przez które P. Bóg cuda czyni? Wszakże to też twoja jest wysługa. A ona rzekła: zstań się wola Boża.

   I wzruszona serdecznym użaleniem nad oną opętaną, wzięła ją do swej celle, i poznała iż jest rodzona siostra jej; i płacząc nad nią cieszyła się. Lecz czartowi zawiązana była gęba, iż sługi Bożej wydać nie mógł, w tym iż się mężczyzną czyniła, będąc niewiastą. I walczyła z onym czartem modlitwą. Aż dnia jednego srodze trapić ją począł, a ona wstawszy, ręce swoje w niebo podniosła, i płacząc prosiła P. Boga za siostrą swoją. ¹⁰Tedy czart nie mogąc już onej mocnej modlitwy jej wytrwać, zawołał wielkim głosem: Już wyniść stąd muszę – i rzuciwszy onę pannę o ziemię, wyszedł z niej. A święta Apollinara prowadziła ją już zdrową do kościoła – i upadając do nóg ojców onych, mówiła: Odpuśćcie grzechom moim miedzy wami. Oni tedy Ojcowie przyzwawszy posłów Cesarskich – oddali im pannę zdrową. Którą gdy do ojca przynieśli, zstało się wielkie wesele we wszystkim mieście, i prze ono wysokie dobrodziejstwo chwalili Pana Boga wszyscy, widząc już panienkę zdrową, i barzo uczciwych obyczajów. A ś. Apollinara tym się więcej poniżała, i w onym zakonnym ćwiczeniu cnót ś. pomnażała, i ku wielkiej doskonałości przychodziła.

   Powtóre zasię kusił się czart, i na ludzie święte, trudności i frasunki, i potwarzy obalać począł, żeby je ku takiej niecierpliwości przywieść mógł, ale nic nie zyskał, u stałych w wierze, jedno sromotę swoję, a świętym więtszą u Pana Boga wysługę. ¹¹Wstąpił zasię w onę Cesarską córkę, i uczynił pannie onej taki brzuch, jakoby była brzemienną. Stąd zasię nowym smutkiem dom wszystek Cesarski, i sromotą wielką napełniony był. I pytał jej ojciec: Z kimeś zgrzeszyła, i kto jest przyczyną brzemienia twego? Ona mówiła (prawie niewinna panienka) Niewiem skąd mi to przyszło. A gdy nie miała pokoju od ojca, który się dowiedzieć o tak złym człowieku chciał, powiedziała nakoniec z natchnienia szatańskiego – ¹²Iż ten pustelnik który mię leczył, tego brzemienia przyczyną jest.

   Tedy barzo rozgniewany Cesarz, posłał prędkie listy, aby ono wszystko miejsce zatracone było. I posłał Pany swe do Scetym, srodze rozkazując, aby tego złoczyńcę Mnicha wydali, który jego córce taką niesłychaną sromotę uczynił. Polękli się wielce ojcowie oni. Lecz ś. Doroteus śmiele wystąpił, mówiąc: Jam jest, mnie wydajcie, mam nadzieję w P. Bogu i w modlitwach waszych, iż się rychło do was zdrowym wrócę. I szedszy z nim do kościoła, w ręce go Boże oddając, onym posłom wydali. Bo wiedział ś. Makarius, iż w Doroteusie złego nic nie było. Gdy tedy do Cesarza przywiedziona jest ś. Apollinara, padła do nóg jego, mówiąc: proszę łaski twej abyś mnie cierpliwie słuchał, daj mi tajemne słuchanie, a ja tobie powiem co się z córką twoją dzieje. Bo czysta jest, a winy żadnej nie ma – nie daj tego Boże. Gdy tedy odwiedli się z nią na stronę rodzicy jej, rzekła ś. Apollinara: Naprzód obiecujcie mi na Boga, iż mię wolną na to miejsce odeślecie, z któregom wzięta jest, jeśli wam na oko ukażę, iż wasza córka winy żadnej nie ma, ani brzemienna jest. Co gdy mu obiecali, rzekła: Po Bogu jam przez modlitwy ojców świętych zleczył córkę waszę – a żebyście fałsz, który na mię czart wiedzie, poznali ¹³(otworzy piersi, i rzecze Cesarzowi) Ojcze mój miły, jam jest córka twoja Apollinara – oto patrz na piersi moje iżem jest niewiasta. Jam od tej siostry mej miłej czarta wygnała, a on teraz na mię tę potwarz obalił.

   Gdy to słyszeli rodzicy a poznali prawą córkę swoję, o której tak dawno nic słyszeć nie mogli, prawie od zdumienia omdleli – i wiele łez tego dnia wylali, wespółek z Apollinarą ś. dziwnym się sprawom Bożym wydziwić nie mogąc. ¹⁴Przywiedli potym onę siostrę jej do ś. Apollinary, i rzekli jej rodzicy: Znasz tego człowieka? Rzekła: tenci to jest rzezaniec, który mię po Panu Bogu zleczył, i czarta ode mnie odegnał, i padszy do nóg jego, prosiła go aby jej on brzuch zleczył. A ona kazawszy jej wstać, kładąc ręce na żywot jej zleczyła ją – i one czartowskie obłudności odegnała. Wielkie się tedy wesele znowu w dom Cesarski wróciło, iż jednę córkę zesromoconą niewinną być naleźli, a drugą prawie straconą oglądali – dzięki tedy wielkie Panu Bogu czynili.

   A gdy ś. Apollinara nieco przemieszkiwała w domu rodziców swoich, powiadała im wszytek żywot swój – z czego oni wielbili moc Bożą, prosząc jej, aby już z nimi mieszkała. Ale ona obietnice się upominała – i gdy wypuścić z niej rodziców niechciała, odesłali ją na onoż miejsce, z wielkim płaczem. ¹⁵Dawali jej wiele pieniędzy i na potrzeby onych ojców na puszczy, ale ich brać niechciała, mówiąc: Ojcowie moi pieniędzy tych świeckich nie potrzebują – boimy się, abyśmy przy nich bogactw niebieskich nie utracili. Także obłapiając ją a płacząc, i za nię prosząc P. Boga, pożegnali ją z weselem. I wróciła się do onych ojców, którzy ujrzawszy ją, wielce się uradowali. Mało co potym gdy obaczyła ś. Apollinara, iż się czas zeszcia jej przybliżył, rzekła ś. Makaremu: Jeśli umrę, proszę niechaj bracia ciała mego nie obmywają. A on rzekł: a jako to być może? I umarła, abo zasnęła w Bogu. Przyszli bracia aby jej święte ciało obmyli, obaczyli iż niewiasta. I zawołali, mówiąc: Chwała tobie Chryste, który masz wiele tajemnych sług świętych twoich. I włożyli ją w grób Makarego z weselem. Gdzie się cuda wielkie i uzdrowienia dzieją, za łaską Pana naszego Jezusa Chrystusa, któremu chwała i rozkazowanie na wieki. Amen.

 

   ¹⁶Ten Antemius nie był prawym Cesarzem zachodnym, ale był opiekunem Cesarskiego syna malutkiego Teodozjusza po Sewerze, i zań państwo sprawował. Jest do niego list u Chryzostoma świętego 147. i Teodoretus go wspomina (Libro Sanct. patr. cap. 8). Jednak go wszyscy mieli za Cesarza, jako pisze Baronius (Tom. 5.) roku Pańskiego 408.

   Z tak wielkiego i wysokiego przykładu Cesarskiej zacności, uczyć się rodzicy mają – aby dziateczkom swoim, które im daje Pan Bóg, do pobożnego i zakonnego żywota nie przeszkadzali, gdy widzą w nich stateczne do tego powołanie Boskie. Bo w tej mierze nie swej świeckiej pociesze, ale wolej Bożej i zbawieniu dziatek swoich, zgadzać winni są. Wiele się takich ojców i matek najduje, którzy z dziatek docześnej tej a krótkiej pociechy szukając, zbawieniu ich przeszkadzają, a Ducha Bożego w nich tłumią, i usta im do chwały Bożej zamykają – z których, jako Pismo mówi, Pan Bóg sobie cześć doskonałą czynić raczy. Mniemają aby dziatki swoje niektórzy rodzicy miłowali, gdy je z młodości na duchowne i świeckie dostojeństwa, i przyczyny wielkich grzechów wprawują, i drogę do zamiłowania świata ukazują – a oni wielcy są duszom ich nieprzyjaciele – sami siebie i swoje z nich docześne korzyści miłują, a dusze dziatek swoich, ile z nich jest, zabijają. 

 

1  V. Ianuar. Stycznia. Mart. Rom. 5. Ianuar.

2  Patrz co się o tym mówi w Obroku.

3  Pielgrzymowanie do grobu Bożego, i śś. męczenników.

4  Żywot pustelniczy ś. Apollinary.

5  Antemiusa Cesarza wielka pobożność.

6  Ciało Apollinary ś. zmienione od ostrości życia.

7  Ś. Apollinara płci swej zataiła.

8  Czart dozwolenie u Boga, gdy ludziom szkodzić chce, brać musi.

9  Pokora ś. Apollinary.

10  Ś. Apollinara czarta z siostry swej wypędziła.

11  Szatańskie chytrości.

12  Potwarz szatańska na ś. Apollinarę.

13  Ś. Apollinara objawiła się rodzicom swoim.

14  Dziwne sprawy Boże z temi którzy Go miłują.

15  Pieniędzy od ojca Cesarska córka Apollinara brać niechciała.

16  Obrok duchowny.

Źródło:

Ks. Piotr Skarga, Żywoty Świętych Stárego y Nowego Zakonu, ná káʒ̇dy dzień przez cáły rok, Kraków 1605, pomocniczo: Kraków 1598

Transkrypcja typu „B”: Jakub Szukalski

⋘ + ⋙

Kochanie

Kochać to być Bogiem.

Pierś Kochającego

nigdy nie zazna żadnego smutku.

Szata Kochającego

nigdy nie będzie tknięta przez śmiertelników.

Ciało Kochającego

nigdy nie zostanie pogrzebane w ziemi.

Kochać to być Bogiem.

Rumi

Przekład z angielskiego: Jakub Szukalski, na podstawie przekładu z języka perskiego sporządzonego przez Shahrama Shivę.

Ochrona w nędzy

Chronię się w ułomności

chronię się w nieświadomości

nie mam nic

na usprawiedliwienie

przyjmij mnie nędznego

*

„Przez przyjęcie niemocy Bóg nie przestał być Bogiem, który jest Bogiem”. (V, 18)

„Patriarcho Jakubie, (…) walczysz z człowiekiem, a Boga widzisz twarzą w twarz. Nie postrzegasz twymi cielesnymi oczami tego, co czujesz wzrokiem twej wiary. Człowiek wobec ciebie jest niemocnym, a twa dusza wobec widzenia Boga jest zbawioną”. (V, 19; w odniesieniu do Rdz 32,25-33)

Z De Trinitate libri duodecim (O Trójcy ksiąg dwanaście) św. Hilarego z Poitiers, PL 10, s. 141. Przekład z języka łacińskiego: Jakub Szukalski.

(56) Cztery Ewangelie i Poemat Boga-Człowieka: Błogosławieństwo czystych sercem

   Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. (Mt 5,8)

   μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ,

   ὅτι αὐτοὶ τὸν θεὸν ὄψονται. (Mt 5,8)

   Błogosławiony jestem, będąc czystego serca, Bóg bowiem pochyli się nad moim czystym sercem i ujrzę Go!

(…)

   „Błogosławiony jestem, będąc czystego serca”.

   Bóg jest Czystością. Raj jest Królestwem Czystości. Nic nieczystego nie może wejść do Nieba, gdzie jest Bóg. Dlatego, jeśli będziecie nieczyści, nie będziecie mogli wejść do Królestwa Bożego. Jednak, o radości, uprzedzająca radości, której Bóg udzielił Swym dzieciom! Ten, kto jest czysty, posiada już na tej ziemi zaczątek Nieba, gdyż Bóg pochyla się nad czystym i człowiek taki – żyjąc na ziemi – widzi swego Boga. Nie zna smaku ludzkich miłości, lecz kosztuje – aż do ekstazy – smaku miłości Boskiej. Może mówić: „Jestem z Tobą, a Ty jesteś ze mną. Posiadam Cię więc i znam Cię jako najmilszego Małżonka mojej duszy”.

   Wierzcie, że ten, kto posiada Boga, doświadcza niewytłumaczalnych nawet dla niego samego, istotnych przemian, które czynią go świętym, mądrym, silnym. Na jego wargach rozwijają się słowa, a jego czyny posiadają moc, która nie pochodzi od stworzenia, lecz od żyjącego w nim Boga.

   Czym jest życie tego, kto widzi Boga? Szczęśliwością. I chcielibyście pozbawić się takiego daru przez cuchnącą nieczystość? (III (cz. 1-2), 30: 24 maja 1945. A, 5129-5144)

   Beato me se sarò puro di cuore perché Dio si piegherà sul mio cuore puro ed io lo vedrò!

(…)

   Beato me se sarò puro di cuore. Dio è Purezza. Il Paradiso è regno di Purezza. Niente di impuro può entrare in Cielo dove è Dio. Perciò se sarete impuri non potrete entrare nel Regno di Dio. Ma, oh! Gioia! Anticipata gioia che il Padre concede ai figli! Colui che è puro ha dalla terra un principio di Cielo, perché Dio si curva sul puro e l'uomo dalla terra vede il suo Dio. Non conosce sapore di amori umani, ma gusta, fino all'estasi, il sapore dell'amore divino, e può dire: "Io sono con Te e Tu in me, onde io ti possiedo e conosco come sposo amabilissimo dell'anima mia". E, credetelo, che chi ha Dio ha inspiegabili, anche a se stesso, mutamenti sostanziali per cui diviene santo, sapiente, forte, e sul suo labbro fioriscono parole, e i suoi atti assumono potenze che non sono, no, della creatura, ma di Dio che vive in essa. Cosa è la vita di colui che vede Dio? Beatitudine. E vorreste privarvi di simile dono per fetide impurità? (3, 170)

Przekład polski Ewangelii: Biblia Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum, Poznań 2007 (Mt, Mk, Łk: tłum. o. Walenty Prokulski TJ; J: tłum. ks. Jan Drozd SDS)

Zapis grecki: wyd. Nestle-Aland 28

Przekład polski Poematu Boga-Człowieka napisanego przez Marię Valtortę: Ewa Bromboszcz (I-IV, VI-VII), ks. Michał Kaszowski (V), Vox Domini, Katowice (I: bez roku, II: 2010, III, cz. 1-2: 2000, cz. 3-4: 2002, IV, cz. 1-2: 2003, cz. 3-4: 2004, cz. 5-6: 2005, V: 2000, VI: 1998, VII: 1999)

Zapis włoski: Maria Valtorta, L’Evangelo come mi e' stato rivelato, Edizioni Paoline, Pisa 2001

Dobre złudzenie

Jedyne złudzenie

na które warto zapaść

to miłość

i zwodnicza miłość

warta jest świeczki

bo nosi w sobie

krztę prawdy

żywego uczucia

kto zaś znajdzie

miłość prawdziwą

niech odda za nią

wszystko co ma