Podstawowa i ostateczna postać Przekazu

   Podstawowa postać Przekazu Słowa to Jego przyjęcie i stosowanie. Dlatego najbardziej pierwotną Tradycją Bożą jest zachowywanie Bożych przykazań. Ostateczną postacią Przekazu jest otrzymanie Ducha i przelanie Go na innych. Dlatego najistotniejszą Tradycją Bożą jest dzielenie się Miłością. Bez tej Tradycji Słowo pozostaje martwe. Kto niszczy taką Tradycję, na nowo krzyżuje Bożego Syna. Ale nie tylko to. Każdy kto niszczy i przeciwdziała jakiejkolwiek postaci dzielenia się Miłością, dodaje męki Synowi. Dlatego nie należy występować przeciw żadnej z tych tradycji, które są rodzajem dzielenia się Miłością. A jeśli jakaś tradycja przestaje być żywotna i nie może już służyć za wsparcie i nośnik dla dzieła Miłości, należy od takiej tradycji odejść i pochować ją w szacunku, jak zmarłe ciało, ale nigdy nie powinno się jej zwalczać, ani występować przeciw niej, ponieważ kiedyś była żywotna i pożyteczna, i może ponownie się odrodzić.

Postacie Przekazu

Jest Słowo Boże, ale i Jego Przekaz. Ten Przekaz ma właściwe sobie postacie dostosowane do różnych odbiorców. Te różne postacie Przekazu są przydatne do utrzymania Słowa przy życiu. Słowo nie jest zawieszone w próżni, ale przyjmowane, utrzymywane i przekazywane we właściwej sobie postaci. Sprawdzone i skuteczne sposoby Przekazu należy utrzymywać tak samo jak Słowo, ponieważ te sposoby czynią Słowo żywotnym w sercach słuchaczy. Dlatego nie można bagatelizować Tradycji.

(7) Żywoty Świętych: Martyna

Żywot Ś. Martyny męczenniczki Rzymianki,

wypisany z ksiąg Męczeńskich,

z których tenże żywot wybrał Ado Trewireński Biskup – 

wspomina ją Beda, Usuardus, i Ioannes diaconus,

w żywocie ś. Grzegorza lib. 4, cap. 93.

Żyła około roku Pańsk. 228. za Aleksandra Cesarza.¹

   Za czasu Aleksandra Cesarza, rodzaju zacnego panna, i bogactwy wielkiemi obdarzona, w Rzymie, na imię Martyna, śmiele w Chrystusa Pana naszego uwierzyła – a zaraz porzuciwszy rozkoszy świeckie, których drudzy na marność skazy tej cielesnej używają, majętność swoję ubogim rozdała, i wiarę Chrześciańską uczynkami dobremi, i panieńskim czystym żywotem zdobiła – a jako na placu wojennym, na wszystkie najazdy szatańskie czujną a gotową stała. Gdy się o jej pobożnym i Chrześciańskim żywocie Starosta abo Sędzia Rzymski dowiedział – posławszy po nię, ofiarę Apollinowi bogu Pogańskiemu czynić jej rozkazał. A ona odpowiedziała: To mi raczej rozkazuj, abych ja Bogu żywemu ofiarę czyniła, temu który wszytko stworzył, a ten Apollo pohańbion był, a nieśmiał się o te kusić, którzy nadzieję pokładają w Panie i Zbawicielu naszym Jezusie. Tedy ją do kościoła Apollinowego wieźć kazał – gdzie gdy modlitwę czyniła, trzęsieniem ziemie miasto się wzruszyło, część się kościoła obaliła, a bałwan on w proch się rozsypał, i wiele Pogańskich kapłanów i ludu pobił. Czym rozgniewany Sędzia, nie znając prze ślepotę swoję mocy Bożej, kazał pannę policzkować i żelaznemi hakami drapać, tak długo, aż mordercy jej spracowani krzykną: My sami męcząc ją, męczeni jesteśmy. Bo widzim czterech mężów jasnych przy niej, którzy ją posilają, a na nas te męki, któremi ją dręczymy, obracają. Sędzia tym barziej poruszony, kazał ją na ziemi położywszy na ostrych skorupach obracać. A ona oczy w niebo podnosząc mówiła: Nadziejo moja Jezu Chryste, wysłuchaj mię, a daj stateczne wycierpienie, a tych którzy mię męczą, objaśni i obróć serce ku sobie. Gdy się tak modliła, wnet oni którzy ją męczyli, a było ich ośm, do nóg jej upadli, prosząc aby im odpuściła. Rzekła im święta Martyna: Jeśli się nawracacie, a wierzycie z całego serca w Pana naszego Jezu Chrysta, który płacić będzie każdemu według uczynków jego, wiecznej zapłaty użyjecie – a jeśli niechcecie, w męki straszliwe bez końca wpadniecie. A oni krzyknęli: wierzymy. ²I obróciwszy się do Sędziego, śmiele powiedzieli: My takiej tobie posługi dalej czynić nie chcemy, ani się bogom twoim już kłaniać będziemy – poznaliśmy moc P. Jezusa prawego Boga, tak jako nas ta Martyna nauczyła. A on okrutnik kazał je rozmaicie męczyć i pościnać. Oni krzyż ś. na się kładąc, ochotnie szyje podali – było wszystkich siedmnaście, które Panna P. Bogu pozyskała. ³Drugiego dnia zrozumiawszy stateczność Martyny ś. kazał ją po wszystkim ciele rzezać – ale ona statecznie to cierpiała. Co widząc Sędzia, kazał ją na czterech palach rozpiętą kijmi bić siedmiom żołnierzom, po dwu na odmianę. A ona się przedsię z nich śmiała tak długo – aż sami żołnierze prosili, aby przestać mogli, czując więtsze na sobie strapienie niżli na niej. ⁴Potym do ciemnice wsadzona i w tłustości gorącej skwarzona była – ale wymęczyć więcej nie mogli, jedno chwałę Jezusowę ustawiczną w ustach jej. ⁵I była słyszana dziwna muzyka chwały Bożej, przy niej w więzieniu nocy onej. Zaś wiedziona była do kościoła Diany, aby tam ofiarę boginiej czyniła – skoro znak Krzyża ś. na się włożyła, czart który tam był z wrzaskiem uciekł, i zprędka piorun uderzył i on bałwan rozgromił, i kościół obalił, wiele ludzi pogańskich pobiwszy. ⁶Kazał ją jeszcze sędzia drugi raz na palu rozciągnąć, i ciało na niej rzezać, i piersi jej podrzynać – aż sto i ośmnaście ran odniosła. A mniemając aby już skonała, męczyć ją przestali. Ale gdy obaczyli iż jeszcze żywa, rzekli: a chcesz Martyno bogom ofiarować? Ona odpowiedziała: Mam Pana Boga mego Jezu Chrysta, brzydkim bogom waszym kłaniać się niechcę. A iż stać i chodzić nie mogła, złożoną z palu onego na łóżku do ciemnice donieśli. ⁷Potym ją lwowi srogiemu na pożarcie podać kazał. Lecz lew u nóg się jej położył, a ciała panieńskiego nie obraził – a wracając się do swej jamy, powinowatego Cesarskiego zabił. Po dwu dniu kazano jej jeszcze ofiary czynić. A ona mówiła: czyńcie co chcecie, od mego mię P. Jezusa nigdy nie oddzielicie. I kazano ją znowu zawiesić, i osękami żelaznemi drapać aż do kości, i same kości gołe ostrym żelazem aż do mózgu przerażając. Tedy wołał woźny: znaj Martyno Dianę za boginią, a wolna będziesz. Ona też wołała: znam Jezu Chrysta za Boga, jako wierna Chrześcianka; a zbawienie mając, pohańbiona nie będę. ⁸Już siły mordercom nie zstawało, aż rozgniewany sędzia, w ogień ją wielki wrzucić kazał – na który takie wiatry i deszcz z nieba spadł, iż ogień rozmiotał i pogasił. Widząc to sędzia, czarom ono przyczytał, i włosy jej z głowy ogolić rozkazał. A gdy ją gołą ujrzał, śmiać się z niej począł, mówiąc: Już dalej mocy mieć nie będziesz, a to twarde serce odmienić musisz – Lecz ona stateczności swej nie naruszyła. Kazał ją tedy w kościele Diany zamknąwszy, głodem morzyć – Ale się ona modlitwą i chwałą Bożą karmiła, i to uprosiła, iż on bałwan Diany skruszony w proch się obrócił. Tedy sędzia widząc niezwyciężoną stateczność jej, wywieźć ją z miasta i ściąć kazał. I tak z weselem chwaląc P. Jezu Chrysta, skończyła żywot, i koronę męczeńską odniosła, na cześć Oblubieńca swego, któremu z Ojcem i z Duchem Ś. chwała, ninie, i na wieki wieków. Amen.

   ⁹O niezwyciężona cierpliwości, w Chrystusie Panu naszym, która tak mdłą a niepotężną płeć panieńską mężną czyni, a na niewieścim, młodym, w dostatku i rozkoszy uchowanym ciele, tak ostre żelazo tępi, a wiary i miłości Chrystusowej z serca i z ust sobie wydrzeć nie dopuści. Drogi skarb drogo święci kupowali, na wielką zapłatę ciężko robili. Acz nie są, jako mówi Apostoł,¹⁰ przyrównane męczeństwa tego żywota, do chwały która się w nas objawi – wszakże na osięgnienie niewidomej onej korony, wszystko co mieli sadzili, majętność, sławę, zdrowie, żywot, i męki które jedno wymyślić złość okrutników mogła, aby się tylo przy samym Chrystusie zostali. A my co czynimy leniwi brzuchowie, patrząc na te tak młode i słabej płci panienki, jako tak ciężko na swe zbawienie robią, czemu się wżdy nie wzbudzamy, abyśmy pracą sobie w pokucie świętej zadawali, a krzyż Chrystusów ochotnie na się brali? Jeśli nie mamy tych którzyby nas dla imienia Bożego męczyli – wżdy na dobrej wolej i pragnieniu tego szczęścia, abychmy dla zmiłowania Chrystusowego krew kędy rozlać i żywot ten położyć mogli, niechaj nam nie schodzi – a tymczasem czyńmy sobie koronę męczeńską, w cierpliwości świętej robiąc – miłujmy nieprzyjacioły nasze, i życzmy dobrze tym którzy nas nienawidzą – w przełożeństwie pokory, w dostatku głodu, w dobrym mieniu ubóstwa, w weselu płaczu za grzechy nasze zażyjmy, i tam gdzieby kto swym żądzom świeckim dosyć czynić mógł, pohamuj a umartwiaj apetyty twoje, i udręczaj członki twoje na ziemi, a męczeńską koronę takiemi postępki zjednać sobie możemy. 

 

1  IIII. Ianuar. Stycznia.

2  Mordercy ś. Martyny nawróceni, męczenniki zostali.

3  Wielkie męki Martyny ś.

4  W tłustości skwarzona ś. Martyna.

5  Muzyka chwały Bożej przy męczeństwie Martyny ś.

6  Podrzynanie piersi.

7  Lwowi rzucona św. Martyna.

8  W ogień wrzucona i cudownie wybawiona Ś. Martyna.

9  Obrok duchowny.

10  Rz 8.

Źródło:

Ks. Piotr Skarga, Żywoty Świętych Stárego y Nowego Zakonu, ná káʒ̇dy dzień przez cáły rok, Kraków 1605, pomocniczo: Kraków 1598

Transkrypcja typu „B”: Jakub Szukalski

⋘ + ⋙

Bez nóg

   Pierwsi protestanci odrzucając Tradycję, postąpili jak szalony człowiek, który zmęczony długą i uciążliwą drogą, doszedł do dobrego miejsca postoju, a nogi tak go bolały, że postanowił je odciąć. W końcu ten człowiek musiał pójść w dalszą drogę, więc sprawił sobie protezy. Droga pozostała drogą, cel celem, ale nogi już nie te same i nie to samo chodzenie.

„«Mistrzu, widzieliśmy, jak ktoś w imię Twoje wypędzał złe duchy, i zaczęliśmy mu zabraniać, bo nie chodzi z nami». Lecz Jezus mu odpowiedział: «Przestańcie zabraniać; kto bowiem nie jest przeciwko wam, ten jest z wami»”. (Łk 9,49-50)

*

„Kościół przemawia w oparciu o światło, które daje mu wiara” – Benedykt XVI, Przemówienie do Kurii Rzymskiej (21 grudnia 2012): AAS 105 (2013), 51

„Kościół jest pamięcią o człowieczeństwie w obliczu kultury zapomnienia, która zna już tylko samą siebie i swoje kryteria miar”. (Tamże)

Wchłanianie

To, czego się mocno trzymamy,

może wżąć się w ciało.

(55) Cztery Ewangelie i Poemat Boga-Człowieka: Błogosławieństwo miłosiernych

   Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. (Mt 5,7)

   μακάριοι οἱ ἐλεήμονες,

   ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται. (Mt 5,7)

   Błogosławiony jestem kierując się miłosierdziem, bo ja dostąpię Bożego miłosierdzia!

(…)

   „Błogosławiony jestem, będąc miłosierny”.

   Kto z ludzi może mówić: „Nie potrzebuję miłosierdzia”? Nikt. Otóż jeśli stare Prawo mówi: „Oko za oko i ząb za ząb”, dlaczegóż nie powiedzieć w nowym: „Kto będzie miłosierny, miłosierdzia dostąpi”?

   Wszyscy potrzebują przebaczenia. Nie otrzymuje się go jednak dzięki formule lub formie rytu. Są to bowiem jedynie zewnętrzne symbole udzielone z powodu nieprzenikliwości umysłu człowieka. Odpuszczenie przynosi wewnętrzny ryt miłości lub też miłosierdzia. Jeśli [dla uzyskania przebaczenia] wymagano ofiary z kozła lub jagnięcia i złożenia w darze kilku monet, to czyniono tak, gdyż u podstaw wszelkiego zła znajdują się zawsze dwa korzenie: chciwość i pycha. Chciwość zostaje ukarana przez wydatek, na jaki trzeba się zdobyć dla nabycia daru ofiarnego. Pycha – przez publiczne wyznanie, wyrażone rytem: „Składam ofiarę, bo zgrzeszyłem”. I czyni się to też, by wyprzedzić czasy i znaki czasów. Rozlana krew jest symbolem Krwi, która zostanie przelana, by zetrzeć grzechy ludzi.

   Błogosławiony więc ten, kto potrafi być miłosiernym dla głodnych, nagich, bezdomnych, dla tych jeszcze bardziej nędznych, to znaczy dla ludzi mających zły charakter, wywołujący cierpienia tych, którzy go posiadają i tych, którzy z nimi żyją. Miejcie miłosierdzie. Przebaczajcie, współczujcie, udzielajcie pomocy, pouczajcie, podtrzymujcie. Nie zamykajcie się w kryształowej wieży ze słowami: „Jestem czysty i nie wchodzę pomiędzy grzeszników”. Nie mówcie: „Jestem bogaty i szczęśliwy, nie chcę słuchać mówienia o nędzach bliźniego”. Pomyślcie, że wasze bogactwo – szybciej niż dym rozpraszany silnym wiatrem – może rozwiać się, podobnie jak wasze zdrowie, dobrobyt rodzinny. Pamiętajcie, że kryształ służy za soczewkę, dlatego też to, co przeszłoby niezauważone, gdybyście byli wmieszani w tłum, nie może się już ukryć, jeśli usadowicie się w wieży z kryształu – sami, odizolowani, oświetleni ze wszystkich stron.

   Miłosierdzie [konieczne jest] dla składania ofiary wynagradzającej – tajemnej, stałej, świętej – i dla dostąpienia miłosierdzia. (III (cz. 1-2), 30: 24 maja 1945. A, 5129-5144)

   Beato me se sarò misericordioso perché mi sarà usata divina misericordia!

(…)

   Beato me se sarò misericordioso. Chi fra gli uomini può dire: "Io non ho bisogno di misericordia"? Nessuno. Ora se anche nell'antica Legge è detto: "Occhio per occhio e dente per dente", perché non deve dirsi nella nuova: "Chi sarà stato misericordioso troverà misericordia"? Tutti hanno bisogno di perdono. Ebbene, non è la formula e la forma di un rito, figure esterne concesse per la opaca mentalità umana, quelle che ottengono perdono. Ma è il rito interno dell'amore, ossia ancora della misericordia. Che se fu imposto il sacrificio di un capro o di un agnello e l'offerta di qualche moneta, ciò fu fatto perché a base di ogni male ancora si trovano sempre due radici: l'avidità e la superbia. L'avidità è punita con la spesa dell'acquisto dell'offerta, la superbia con la palese confessione di quel rito: "Io celebro questo sacrificio perché ho peccato". E fatto anche per precorrere i tempi e i segni dei tempi, e nel sangue che si sparge è la figura del Sangue che sarà sparso per cancellare i peccati degli uomini. Beato dunque colui che sa essere misericordioso agli affamati, ai nudi, ai senza tetto, ai miseri delle ancor più grandi miserie che sono quelle del possedere cattivi caratteri che fanno soffrire chi li ha e chi con loro convive. Abbiate misericordia. Perdonate, compatite, soccorrete, istruite, sorreggete. Non chiudetevi in una torre di cristallo dicendo: "Io sono puro e non scendo fra i peccatori" Non dite: "Io sono ricco e felice, e non voglio udire le miserie altrui". Badate che più rapido di fumo dissipato da gran vento può dileguarsi la vostra ricchezza, la vostra salute, il vostro benessere famigliare. E ricordate che il cristallo fa da lente, e ciò che mescolandovi fra la folla sarebbe passato inosservato, mettendovi in una torre di cristallo, unici, separati, illuminati da ogni parte, non potete più tenerlo nascosto. Misericordia per compiere un segreto, continuo, santo sacrificio di espiazione e ottenere misericordia. (3, 170)

Przekład polski Ewangelii: Biblia Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum, Poznań 2007 (Mt, Mk, Łk: tłum. o. Walenty Prokulski TJ; J: tłum. ks. Jan Drozd SDS)

Zapis grecki: wyd. Nestle-Aland 28

Przekład polski Poematu Boga-Człowieka napisanego przez Marię Valtortę: Ewa Bromboszcz (I-IV, VI-VII), ks. Michał Kaszowski (V), Vox Domini, Katowice (I: bez roku, II: 2010, III, cz. 1-2: 2000, cz. 3-4: 2002, IV, cz. 1-2: 2003, cz. 3-4: 2004, cz. 5-6: 2005, V: 2000, VI: 1998, VII: 1999)

Zapis włoski: Maria Valtorta, L’Evangelo come mi e' stato rivelato, Edizioni Paoline, Pisa 2001

Rozszczepiony na Jedno

Głowa mi pęka

z radości nieznanej.

Moje serce poszerza się tysiąckroć.

Każda komórka,

rozwijając skrzydła,

lata po świecie.

Wszystkie osobno szukają

wielu twarzy mej Ukochanej.

Rumi

Przekład z angielskiego: Jakub Szukalski, na podstawie przekładu z języka perskiego sporządzonego przez Shahrama Shivę.